Terugkomen is niet hetzelfde als blijven

Terugkomen is niet hetzelfde als blijven.

Onder de brug in Amsterdam fluistert de zin van Belle van Zuylen,

een waarheid die zachtjes in het water weerspiegeld wordt:

terugkomen is niet hetzelfde als blijven.

Ik dacht aan mijn eigen reizen,

elke zomer weer terug naar Cataluña,

waar de zon fel brandt op oude stenen

en de lucht naar zee en pijnbomen geurt.

Daar liep ik door dorpen vol herinnering,

waar stemmen van vroeger nog leken te klinken.

Maar telkens was ik een gast,

een bezoeker in mijn eigen vaderland.

Want blijven deed ik niet.

Mijn wortels zochten dieper,

vonden hun grond in Nederland,

waar mijn dagen zich ontvouwden,

waar ik werkte, leefde, ademde.

Hier bleef ik,

tussen regen en wind,

tussen grachten en bruggen.

Terugkomen is verlangen,

het strelen van wat was,

het even aanraken van een oude huid.

Blijven is loslaten,

een keuze die stil maar krachtig in je groeit.

En zo sta ik hier,

onder deze brug,

en voel dat ik twee landen draag:

één dat mij riep,

één dat mij hield.

Cataluña in mijn hart,

Nederland in mijn voeten.

En nu weet ik:

terugkomen gaf mij herinneringen,

maar blijven gaf mij een thuis.