Passing by & On my way
In vijftien jaar heb ik ruim honderdduizend kilometer gewandeld. Honderdduizenden stappen van verlangen, rust, nieuwsgierigheid en vrijheid. Zoveel kilometers dat ik van Apeldoorn naar mijn geboortestad Barcelona al talloze keren heen en weer had kunnen lopen. Soms denk ik daaraan, en glimlach, want elke stap bracht me dichter bij mezelf.
Ik wandel altijd alleen. Geen gezelschap behalve mijn gedachten, de wind, regen het ritme van mijn adem en het zachte tikken van mijn voeten op de aarde. Alleen zijn is voor mij nooit eenzaam geweest; het is juist mijn manier om te verbinden. Met steden en dorpen, met bomen langs de weg, met de mensen die ik onderweg ontmoet.
Zij zijn passanten, net als ik. Een groet, een glimlach, een kort gesprek, en verder, toch laten ze sporen achter, onuitwisbaar. Hun verhalen mengen zich met het mijne, hun gezichten met het landschap. Soms denk ik later nog aan hen, alsof ze even met me meeliepen, een stukje van mijn pad deelden.
Wandelen heeft me geleerd los te laten en tegelijk te voelen dat ik overal thuis kan zijn. Zolang ik beweeg, besta ik. Zolang ik onderweg ben, leef ik.
Ik ben een passing by on my way mens, gelukkig, vrij, en altijd op pad.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.