Afvallen

Afvallen is zo’n woord dat je nooit helemaal kunt vertrouwen.

Bladeren vallen af, kilo’s vallen af, soms zelfs mensen vallen af.

Alleen bij mij valt er zelden iets af. Behalve dan mijn bril, mijn sleutels en mijn goede voornemens.

In talentenshows vallen kandidaten af alsof het dominosteentjes zijn.

Ik stel me voor dat ik meedoe. Na mijn eerste rondje zou de jury zeggen:

“Dank u, u bent afgevallen.”

Ik vermoed dat ze dat al bij de voordeur zouden zeggen.

En in de herfst ligt de stoep vol met bewijs.

Bladeren, eikels, takken, alles valt af.

Alleen ik niet. Ik blijf overeind, struikelend, maar koppig overeind.

Zelfs fruit kan het beter dan ik. Appels laten zich losjes vallen van de boom,

zonder schuldgevoel. Niemand zegt: “Had je niet wat minder moeten groeien, appel?”

Nee hoor, applaus voor de appel.

En ik? Ik probeer ook af te vallen, maar krijg vooral zin in hartigetaart.

Misschien is dat de grap.

Afvallen betekent eigenlijk gewoon: loslaten.

Loslaten van kilo’s, van bladeren, van verwachtingen.

En wie dat kan, die valt niet alleen af… die valt gewoon goed.

Succes!