Achter glas

Daar zit ze dan.

Achter glas, deuren en ramen op slot.

Vergrendeld, voor haar eigen bestwil.

Mijn buurvrouw, al was ze dat ooit, ruim zeven jaar lang.

Een vrouw met haar eigen strijd.

Verleden vol scherven, heden vol pijn.

Drank als metgezel, troostend en tegelijk vernietigend.

Ik heb wat met haar te stellen gehad.

En toch,  altijd geprobeerd er te zijn.

Met woorden, met daden, met geduld, luisterend oor.

De laatste twee jaar alles in het werk gesteld om haar de zorg te laten krijgen die ze zo hard nodig had, en ik niet (meer)geven kon.

Een plek waar rust haar eindelijk mag omarmen, waar warmte en regelmaat geen droom meer is, maar dagelijkse werkelijkheid.

En nu zie ik haar daar.

Achter glas.

We groeten elkaar door het glas.

Ze blaast een paar handkusjes, wenkt me naar binnen.

Ik kus terug, zwaai, en met tranen in mijn ogen wandel ik verder.

Gelukkig... het gaat goed met haar. Ze is veilig.

Eindelijk.