Ochtend wandeling

Ochtendwandeling door Orden

De lucht is zacht, nog koel van de nacht. In de verte kraait een haan, alsof hij het dorp wil wekken dat niet meer luistert. Ik wandel door de wijk Orden, waar elke straat zijn eigen verhaal fluistert. Woningen die ooit vol trots gebouwd werden, staan er nu bij als vergeten dozen. Gordijnen scheef, tuinen vol rommel, auto’s op plekken waar ooit gras groeide.

Op een stoep ligt een floppydisk, zo’n zwart vierkantje uit de tijd dat we nog zorgvuldig omgingen met wat we bewaarden. Binnen achter een raam zie ik een oude computer, een telefoon met snoer. Een stille getuige van de tijd waarin mensen hun huis en spullen koesterden, waarin een defect nog werd gerepareerd.

Nu zie ik vaders op fatbikes, kind voorop, geen helm, wel een peuk in zijn mond, rokend. Hun adem ruikt naar haast, hun ogen kijken niet. De wijk zucht. Orden, ooit een trotse volksbuurt, verliest langzaam zijn hartslag.

Toch, tussen het verval, hoor ik vogels zingen. De lucht is nog even blauw als vroeger. Een kat rekt zich uit op een stoep, ik groet een vrouw, zij zwaait met haar koffie in de hand en peuk in de mond. Er is nog leven, er is nog warmte.

Als één iemand begint met zorg, een raam wast, een tuin opruimt, een groet geeft,  verandert de toon.

Misschien begint herstel niet bij beleid of plannen, maar bij een blik, een glimlach, een klein gebaar van aandacht.

Orden verdient dat. Elke wijk verdient dat.

Want waar mensen weer omzien naar elkaar, keert vanzelf de schoonheid terug.