Ontmoeting

Ontmoeting, passanten onderweg

Soms brengt een trein meer dan beweging.

Vandaag bracht hij een ontmoeting.

Ze zat tegenover me, met ogen die al een verhaal droegen.

Voordat de rails het ritme vond, vertelde haar stem over reizen.

Over langeafstandspaden, wind die meeloopt, stilte die niet leeg is

maar gevuld met stappen, foto’s en adem, herinneringen.

Rotterdam was haar bestemming,

maar eigenlijk was het een terugkeer,

een jaarlijkse halte van betekenis, een plek waar herinnering wacht.

Sommige plekken kies je niet,

ze kiezen jou.

Ze sprak over wandelen, fotografie,

vrijheid die tegelijk thuis kan zijn.

Alleen, maar nooit los van de wereld.

Luisterend voelde ik herkenning, zachtheid, nabijheid.

Toen viel haar stem even stiller.

Weduwe. Niet één keer, twee.

Een leven met liefde én verlies,

en toch die glans, dat licht dat blijft zitten in iemand

die blijft lopen, blijft ademen,

blijft zien.

Ik luisterde.

Soms is dat alles wat een mens nodig heeft:

een oor, een moment,

een plek om even te landen.

Station. Perron 20, perron 5.

Onze routes scheidden, maar het gesprek bleef.

Ze dankte me, warm, haastig, echt.

“Hoop tot ziens. Waar woon je?”

Ik draaide me om, glimlachend.

“Rom…laan. Niet zo ver bij jou vandaan.”  Hoop ook tot ziens!

We wandelden ieder een andere richting uit,

maar de ontmoeting liep nog een stukje met ons mee.