9 Vingers

Het meisje met de negen vingers, een verhaal dat dichterbij kwam dan verwacht.

Sommige boeken voel je niet alleen met je hoofd, maar met je hele lijf. Het meisje met de negen vingers van Laia Fàbregas was voor mij zo’n boek. Misschien omdat Laia, net als ik, geboren is in Cataluña. Misschien omdat ook zij ooit haar leven oppakte en in Nederland belandde, zoekend naar richting, studie, toekomst. Maar vooral omdat zij schreef over iets wat ik zelf elke dag met me meedraag: negen vingers.

Toen ik haar boek opende, voelde ik meteen een soort thuiskomen, niet alleen in het verhaal, maar ook in haar toon. Laia’s woorden hebben die zachte, melancholische onderstroom die veel Catalanen herkennen: dat lichte heimwee naar waar je vandaan komt, zelfs wanneer je hier in Nederland je nieuwe wortels plant. Het gevoel van onderweg zijn tussen twee landen, twee talen, twee versies van jezelf. Precies dat vangt zij in haar verhaal, en precies dat raakte mij diep.

Het boek gaat over een meisje dat anders is, maar niet gebroken. Over hoe je met een onvolmaakt lichaam toch een volledig leven draagt. Over hoe mensen soms langer naar je handen kijken dan naar je gezicht, en hoe je leert dat dat oké is, ook als ze kijken maar het niet zien. Het is een verhaal over identiteit, over wat je markeert, en hoe je ondanks alles je eigen plek vindt in een wereld die soms te snel, te luid of te hard is.

En ja, ook ik heb negen vingers. Dat was lang iets dat ik probeerde te verbergen, zachtjes wegstopte in mijn jaszak, in mijn mouwen, in het snelle gebaar van mijn andere hand. Maar Laia’s boek liet me opnieuw zien dat anders zijn niet iets is wat je hoeft te verdoezelen. Het is juist een herinnering aan je eigen kracht, aan je eigen geschiedenis. Aan alles wat je hebt leren dragen.

Soms denk ik aan Cataluña, aan de warmte, de geur van de straten, de stemmen die klinken als muziek die nooit helemaal uit je hoofd verdwijnt. Heimwee blijft, zacht op de achtergrond. Maar er is ook berusting: dat ik hier mijn plek heb gevonden, mijn mensen, mijn ritme, mijn eigen gezin. Dat je twee thuislanden kunt hebben zonder één ervan te verliezen.

Het meisje met de negen vingers werd voor mij niet alleen een boek, maar een spiegel. En soms is dat precies wat literatuur moet zijn: een herinnering dat jouw verhaal niet vreemd is, niet uniek in zijn eenzaamheid, maar verbonden met dat van anderen. Zelfs met iemand die je nooit hebt ontmoet, maar die precies begrijpt hoe het voelt om met één vinger minder, en met een hart vol herinneringen, je weg te vinden.