Op de drempel
Durven.
Soms denk ik dat het hetzelfde is als jezelf iets gunnen.
Want als ik iets niet durf, als ik terugdeins, als ik blijf staan waar ik sta…
dan ontzeg ik mezelf iets.
Niet omdat het niet mooi is.
Niet omdat het me niet raakt.
Maar omdat mijn angst luider spreekt dan mijn verlangen.
En precies daar sta ik nu weer.
Op een drempel.
De tweede in bijna veertien jaar.
Het is een vreemd soort pijn: weg willen lopen van mijn gevoelens terwijl ik weet dat het niet gaat om iemand anders, maar om wat er binnenin mij gebeurt. Alsof ik bang ben voor mijn eigen hart. Alsof ik twijfel of ik mezelf deze zachtheid, deze nabijheid, deze mogelijkheid wel mag geven.
Veertien jaar geleden stond ik op dezelfde rand.
Ik schreef toen:
“Ik zou zo graag nu in mijn auto willen stappen en je willen vasthouden.
Jou, je armen om mij heen voelen, gekoesterd worden
en nooit meer los willen laten.”
Maar ik ging niet.
Ik bleef thuis.
En de jaren daarna vulden zich met fijn contact, lieve appjes, gesprekken die mij verwarmden.
Alleen elkaars armen hebben we nooit gevoeld.
En toen hij (Mars) 5 jaar geleden overleed, kwam er een rauw verdriet mee, het soort rouw dat niet om het verlies van een liefdes-relatie gaat, maar om het verlies van een mogelijkheid.
Een deur die altijd op een kier stond, maar dat ik nooit opensloeg.
Nu, vijf jaar later, sta ik weer voor zo’n drempel.
Weer een hart dat klopt.
Weer een verlangen dat fluistert: ga dan…
En weer datzelfde kind in mij dat bang is voor de sprong: wat als…?
Durf ik dit keer wél?
Gun ik het mezelf deze keer wél?
Of blijf ik opnieuw staan, wachtend, twijfelend, hoopvol maar verlamd?
Misschien is dit de essentie van mijn strijd:
dat ik steeds opnieuw moet leren dat liefde moed vraagt,
en dat wegblijven soms veiliger voelt,
maar nooit zachter.
Misschien is het tijd om mezelf niet langer te ontzeggen wat mijn hart al weet.
En misschien, heel misschien, is durven niets anders dan heel zachtjes tegen jezelf zeggen:
“Ik ben het waard om dit te mogen voelen.”
Ga het ontdekken.
#emoties,gevoelens voor even, weer is de drempel te hoog gebleken. Teveel onduidelijk. Het is wat het was of leek te kunnen zijn, worden.
Niets, helemaal niets.
Afgesloten, zonder stap te zetten. Heb er vrede mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.