Eerbetoon

Vandaag zou mijn vader 92 zijn geworden.

Zou. Dat woord draagt zoveel gewicht.

Want hij werd het niet. Zeven jaar geleden viel zijn tijd stil, terwijl de mijne doorliep.

Ieder jaar sta ik stil bij de geboortedagen van mijn ouders. Alsof ik mezelf telkens weer dezelfde vraag stel: waarom doe ik dit eigenlijk? Waarom tel ik door, terwijl zij dat niet meer kunnen? Waarom houd ik vast aan data, aan leeftijden die nooit zijn bereikt?

Misschien omdat liefde niet stopt bij de dood.

Misschien omdat gemis geen kalender kent.

Ik doe het ook bij Dick.

Op 13 januari sta ik stil bij de leeftijd die hij had kunnen hebben. Alsof ik hem daarmee nog even dichtbij haal. Alsof ik zeg: kijk, ik heb je niet losgelaten. Maar tegelijk doet het pijn. Schurende, stille pijn. Ik pijnig mezelf, soms bewust, soms zonder het te willen. Door te rekenen. Door te voelen wat er niet meer is.

Op die dagen functioneer ik maar half. Mijn lichaam is hier, maar mijn gedachten dwalen af naar wat was. Naar wat had kunnen zijn. Naar gesprekken die nooit meer gevoerd worden, naar ouder worden samen dat niet mocht gebeuren. Het leven zoals ik het ooit voor me zag, het is er niet.

En toch…

Toch zijn deze momenten geen zwakte.

Ze zijn een vorm van trouw.

Een manier om te zeggen: jullie deden ertoe.

Mijn ouders. Mijn lief Dick. En al die anderen die een plek in mijn hart hebben die nooit leeg zal worden.

Herdenken is geen blijven hangen.

Het is erkennen dat liefde sporen nalaat. Dat gemis een prijs is die we betalen omdat we diep hebben liefgehad. En ja, het doet pijn. Maar die pijn vertelt ook een verhaal, van verbondenheid, van betekenis, van leven dat geraakt heeft.

Vandaag denk ik aan mijn vader.

Aan mijn moeder.

Aan Dick. En aan mijn zus.

Niet omdat ik het verleden wil vasthouden, maar omdat zij mij hebben gevormd tot wie ik ben. En dat neem ik mee. Iedere dag. Ook als het schuurt.

Dit is mijn eerbetoon.

Voor hen.

Voor de liefde die blijft, zelfs wanneer mensen verdwijnen.