Tussen hemel en hel van de ouderenzorg.
Soms lees ik iets en denk ik: dit kan toch niet hetzelfde land zijn?
Deze week keek ik opnieuw naar twee woonzorglocaties. Twee huizen voor ouderen. Twee plekken waar mensen hun laatste levensjaren doorbrengen. En het contrast kon nauwelijks groter zijn.
Aan de ene kant staat Het Snijdelhuis.
Aan de andere kant Derman Woonzorg.
Ik kijk naar de cijfers, naar verhalen van familie, naar wat bewoners ervaren. En ik vraag mij af: hoe kan dit?
In Boskoop krijgt het Snijdelhuis een waardering van 9,8 uit tientallen beoordelingen. Familie schrijft over liefdevolle zorg, verse maaltijden, activiteiten, betrokken medewerkers en een plek waar bewoners écht gezien worden.
Zorgkaart Nederland
Daar lees ik woorden als: “alleen maar lof”, “we zijn zo blij dat onze moeder hier woont”.
Zorg die niet over mensen gaat, maar met mensen.
Zorgkaart Nederland
En dan kijk ik naar De Steeg.
Daar lees ik verhalen waar mijn maag van samentrekt.
Bewoners die zeggen dat ze liever uit het raam springen dan nog langer zo door te leven. Mensen die zich opgesloten voelen in plaats van verzorgd. Ouderen die afhankelijk zijn van zorg, maar geen warmte voelen.
Het verschil tussen deze twee plekken is geen nuance.
Het is een kloof.
Alsof je van een warm huis in een koude kelder stapt.
Oude handen rust
of kloppen tegen het raam
wie hoort hun verhaal.
Ik blijf het een pijnlijke gedachte vinden.
Dat twee plekken in hetzelfde land zo verschillend kunnen zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.