35 jaar verder

Vijfendertig jaar geleden verloor ik mijn grote liefde, Dick, en onze kinderen hun vader. Hij was pas 34 jaar. Ons leven, dat zoveel toekomst leek te hebben, veranderde op dat moment voorgoed.

Nu, 35 jaar later, is Dick nog altijd bij mij. Geen dag gaat voorbij zonder een gedachte aan hem, zonder een herinnering die zich zachtjes aandient. Soms zijn er nog vragen die nooit meer beantwoord zullen worden, en soms is er enkel het gemis. Maar even vaak is er de warmte van wat we samen hadden, de liefde die blijft bestaan, ook al is hij niet meer lijfelijk hier.

Dick leeft voort in mijn herinneringen, in onze kinderen, in de stilte en in de momenten van vreugde. De liefde die ik voor hem voelde is niet verdwenen, maar anders geworden. Dick is verweven met wie ik ben en met hoe ik mijn leven draag. 

35 jaar later, maar het voelt als gisteren. Er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk. Geen dag zonder herinnering, zonder verlangen. Er zijn nog altijd vragen waarop ik nooit een antwoord zal krijgen, en soms weegt dat zwaar. Maar boven alles blijft er de liefde. Die liefde is niet verdwenen met zijn dood, maar heeft zich verweven in mijn leven, in de kinderen, in mijn hart.
En heb ik ingekleurd.
Dick is er nog altijd. In gedachten, in herinneringen, in de stilte om me heen. En zo blijft hij, ook na al die jaren, een deel van mijn dagelijks bestaan. Hij is nog altijd thuis,
waar liefde en herinnering elkaar raken.
In de stilte, in mijn adem, in mijn hart.
Dick is thuis.