Terug naar Arnhem
Vandaag wandelde ik door Arnhem, de stad die ooit mijn decor was, van dagen vol levendigheid, muziek en vertrouwde gezichten. De eerste stappen over het Marktplein voelden als het omslaan van een oud fotoalbum. Alles herkende ik, en toch zag ik een ander beeld. De stad ademt nieuw leven, maar haar hart klopt nog hetzelfde.
Ik liep langs de Korenmarkt, hoorde in gedachten het geroezemoes van vroeger, de klanken van gesprekken die allang verstomd zijn. De Varkensstraat, Janssteeg, de Eusebiuskerk die als een stille wachter over alles heen kijkt. Daar beneden, de oude bierkelder waar we ooit lachten, verhalen deelden, en de wereld even vergaten.
Bij het Filmhuis bleef ik staan, daar waar ik ooit verdween in andere levens op het witte doek. En toen verder, naar de Blauwe Golven, dat bijzondere kunstwerk tussen chaos en schoonheid, alsof Arnhem zelf zich in golvende lijnen liet vangen. Even later rook ik de IJssel, zag het licht dansen over het water. Herinneringen kwamen en gingen als wolken die zacht overdrijven.
Veel is veranderd, in de stad, in mij. Toch voelde ik de vertrouwdheid, het warme welkom van een plek die me nog kent. Alsof Arnhem zacht zei: je bent niet verdwenen, je bent gewoon even weggeweest.
En zo liep ik daar, met mijzelf in gesprek, luisterend naar de echo’s van toen en het ritme van nu. De stad en ik, beiden ouder, wijzer, en nog altijd vol leven.
Nasluimering in Arnhem
En toen ik stil bleef staan,
tussen steen en herinnering,
voelde ik hoe tijd geen vijand is,
maar een vriend die zacht herinnert.
De stad ademde met mij mee,
haar straten fluisterden mijn naam.
Wat was, leeft nog in wat is,
en in elke stap die ik vandaag zette,
kwam ik een stukje dichter bij mezelf.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.