Vandaag in Amsterdam Centraal. Waar normaal toeristen zich vergapen aan het imposante station, de grachten en de boten, hangt nu een andere spanning in de lucht. Overal politie: te paard, in wagens, met helmen en schilden. De ME paraat, straten afgezet. Niet vanwege een voetbalwedstrijd of een feest, maar omdat een anti-immigratie protest op het punt staat te beginnen.
De ene groep komt om vreedzaam te demonstreren, mensen met meningen, zorgen, misschien zelfs oprechte angst voor verandering. De ander komt niet om te praten, maar om te provoceren. Te slopen, brandjes te stichten, agressie te botvieren. Zij verwoesten wat anderen proberen op te bouwen: het recht om vreedzaam te protesteren.
Het is pijnlijk om te zien hoe snel de sfeer omslaat. Waar woorden ruimte zouden moeten krijgen, nemen vuisten en stenen het over. En met elke schreeuw, elke trap, elke klap raakt de boodschap verder zoek.
De echte stem, die van de mens die gehoord wil worden zonder te haten, verdwijnt in het lawaai van sirenes. De vrede verliest het van de woede.
Ik kijk om me heen en voel verdriet. Voor de stad die ik liefheb, voor de mensen die tegenover elkaar staan in plaats van naast elkaar. Want zolang haat de boventoon voert, is niemand echt vrij.
Misschien begint echte verandering niet met schreeuwen op straat, maar met luisteren, écht luisteren, naar elkaar. Alleen dan kan vrede weer terugkeren naar plekken als Amsterdam Centraal en Museumplein waar vandaag vooral angst en wantrouwen de boventoon voeren.
Misschien begint verandering klein, met één mens die weigert te haten en kiest om te begrijpen.
Want waar begrip groeit, kan vrede opnieuw wortel schieten, zelfs midden in de chaos van Amsterdam Centraal en Museumplein.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.