Durven.

Om kwetsbaar te durven zijn, moet je stevig in je schoenen staan

Mensen die veel hebben meegemaakt, bouwen muren. Stevig, hoog, ondoordringbaar. Niet omdat ze hard zijn, maar juist omdat ze ooit te zacht waren. Ze hebben liefgehad, vertrouwd, verloren. En ergens onderweg besloten ze: nooit meer. Geen liefdes meer die je hart breken, geen vrienden die verraden. Veilig achter de muur, waar niemand je raken kan.

Maar wat veilig lijkt, maakt je wereldje klein. Stil. Zonder pijn misschien, maar ook zonder warmte. Want het leven leeft buiten de muur.

Om kwetsbaar te durven zijn, moet je stevig in je schoenen staan. Het vraagt moed om de deur op een kier te zetten, om weer iemand toe te laten. Om te zeggen: ik vertrouw opnieuw, al weet ik dat het pijn kan doen.

Kwetsbaarheid is niet zwak, het is kracht in zijn zuiverste vorm. Het is durven voelen, jezelf tonen zonder schaamte, zonder pantser. En dat lukt pas als je jezelf kent, je verleden hebt aangekeken, en geleerd hebt dat vallen niet het einde is, maar gewoon een pauze onderweg.

Ik ben on my way, altijd onderweg. Passanten komen en gaan, soms blijven ze even, soms laten ze iets achter wat raakt. En elke ontmoeting, hoe kort ook, tikt zachtjes tegen die muur.

Misschien brokkelt er stukje bij beetje iets af. En dat is goed. Want echt leven begint daar waar je weer durft te voelen.

 On my way, passing by.