On my way & Passing by

On my way & Passing by… maar deze keer niet alleen

Twintig weken wandeluitdaging.

20 weken!

Klinkt spannend, maar voor mij niet vanwege de kilometers. Wandelen doe ik al jaren, soms meer dan twintigduizend stappen per dag. Mijn voeten weten de weg wel. Nee, mijn échte uitdaging is samen wandelen.

Ik ben gewend alleen te gaan. Met mijn camera als stille metgezel. Kijken, ruiken, voelen, luisteren. Geen ruis, geen oponthoud. Geen “wacht even” of “zullen we hier even blijven staan?”. Alleen het ritme van mijn eigen passen, mijn gedachten, mijn adem. Mijn woorden zijn: on my way en passing by, onderweg, zonder haast, zonder verwachting.

Maar nu stap ik in een groep. Een nieuwe wereld, waar mensen kletsen, lachen, soms stilstaan, soms doorlopen. Waar tempo’s verschillen en verhalen elkaar kruisen. Waar stilte afgewisseld wordt met gezelschap. En weet je wat? Dat voelt eigenlijk best goed.

Misschien hoef ik niet altijd alleen te zijn om mezelf te blijven. Misschien kan ik naast iemand lopen zonder mijn eigen pad te verliezen. Mijn uitdaging zit niet in de afstanden, maar in het toelaten van anderen, zonder mijn eigen vrijheid op te geven.

Dus ja, ik ben nog steeds on my way en ik blijf passing by, maar deze keer loop ik niet alleen.

Ik wandel met anderen, maar ook nog steeds met mezelf.

Samen, maar op mijn eigen manier.

Want elke stap, of hij nu naast iemand valt of net erachter, brengt me hoe dan ook verder.