Passanten van de tijd
Vrijdag wandelde ik met Janna.
We praatten, luisterden, deelden, alles in een fractie van tijd, maar met een diepte alsof we elkaar al langer kenden. Er was herkenning, in woorden en in stilte.
Almere, Amsterdam, Zoetermeer, Den Haag en nu Apeldoorn, onze levenslijnen liepen evenwijdig, soms kruisten ze elkaar in verhalen over reizen, natuur, bos en water. En ook over het leven na het werk, over met pensioen zijn en ontdekken wat dan werkelijk telt.
Ze vertelde over haar dochters, totaal verschillend, ieder met een eigen pad. En straks haar eerste kleinkind, nieuw leven op komst, een nieuw hoofdstuk.
Ik besefte tijdens deze wandeling hoe bijzonder het is om iemand te ontmoeten die zomaar even meeloopt. Een passant van de tijd, maar ook een spiegel. Er loopt een lijn van herkenning doorheen, dun, maar sterk genoeg om iets in beweging te zetten.
Deze ontmoetingen waren ooit mijn grootste uitdaging. Ik vond het spannend om mij open te stellen, om mijn eigen wandelpad te delen met anderen.
Maar nu… ben ik blij dat ik die stap heb gezet.
Wat ik ervoor terugkrijg, had ik niet durven dromen.
Onverwacht, maar diep van binnen altijd wel gehoopt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.