Ik wandel langs het voormalige Centraal Beheer gebouw in Apeldoorn.
Een icoon uit 1972, geboren uit de geest van architect Herman Hertzberger, destijds een revolutionair bouwwerk.
Kubusvormige elementen van 9 bij 9 meter, samen een doolhof van licht, lucht en verbinding, een kantoortuin nog voordat dat woord bestond.
Het ademde vrijheid, samenwerking, een menselijker manier van werken.
Een plek waar architectuur en gemeenschap elkaar ontmoetten.
Maar nu… nu is het stil.
De Rots, of zoals velen hem noemden, de Apenrots, staat er verlaten bij.
Verloederd, eenzaam, omsingeld door hekken en prikkeldraad.
De camera’s waken, maar over wát eigenlijk?
Niet over de ziel die hier ooit woonde.
Niet over de trots van een tijd waarin bouwen nog dromen betekende.
Ik lees de borden die er hangen:
“Het nieuwe hoofdstuk begint nu.”
“Een icoon voor de toekomst.”
“Apeldoorn ontwikkelt.”
“Het nieuwe leven.”
Het klinkt mooi, hoopvol zelfs, maar mijn ogen zien iets anders.
Een icoon dat langzaam afbrokkelt.
Een erfgoed dat had kunnen bruisen van nieuwe ideeën, ateliers, jonge ondernemers, kunst, zorg of onderwijs.
Een plek waar mensen elkaar opnieuw konden ontmoeten, precies zoals Hertzberger het ooit bedoelde.
En toch…
tussen het beton en het onkruid gloeit iets van hoop.
Misschien niet in de muren zelf, maar in het besef dat we leren van wat verloren gaat.
Dat we zuiniger mogen zijn op onze iconen, onze verhalen, onze geschiedenis.
Want wat is een stad zonder herinnering?
Wat is ontwikkeling zonder respect voor wat er was?
Misschien, ooit, zal er weer iets groeien op deze plek,
iets dat recht doet aan de geest van de Rots.
Een gebouw dat niet alleen stenen stapelt, maar mensen verbindt.
Zoals Hertzberger het bedoelde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.