Wandeluitdaging 2

Terugkerende passanten 

Vandaag weer een stukje van mijn pad gedeeld, niet in stilte zoals ik gewend ben, maar in gezelschap. Het voelt nieuw, soms spannend, maar vooral verrijkend.

Mijn doel was helder: verbinding zoeken, écht contact maken. Niet alleen wandelen met mijn voeten, maar ook met mijn hart. Inmiddels heb ik vier keer meegelopen met deze groep, en iedere keer merk ik hoe bijzonder het is om mensen te ontmoeten die iets in mij raken, en ik in hen.

Voor mij ligt de echte wandeluitdaging niet in het wandelen zelf, dat doe ik immers al jaren, altijd alleen. Altijd onderweg, op weg, door dorpen, steden en landschappen. Tijdens die solo-wandelingen ontmoet ik ook mensen; we praten, lachen, delen iets van ons leven. Maar dat zijn passanten,  korte ontmoetingen die vervliegen zodra onze paden zich weer scheiden.

In deze groep is dat anders. Hier loop ik niet alleen. We delen niet slechts een pad, maar ook tijd. Twintig weken lang, elke vrijdag, zie ik dezelfde gezichten terug. Mensen die even deel worden van mijn route, maar dit keer niet verdwijnen na één kruising.

Het zijn terugkerende passanten,  een prachtig nieuw begrip voor mij.

Vorige week had ik een mooi gesprek met Tineke van Radio Apeldoorn, en vandaag liepen we verder en kwamen we Marjolein tegen, een wereldburger in hart en ziel. Ze schrijft haiku’s en korte verhalen, net als ik. We ontdekten onze gedeelde open blik, onze nieuwsgierigheid naar de wereld en de mensen daarin.

Deze ontmoetingen doen iets met mij. Ze openen voorzichtig deuren die ik lang gesloten hield. Ik voel dat ik mij mag openstellen, dat ik ruimte mag innemen en tegelijkertijd ruimte mag en kan geven.

Stap voor stap.

Wat begon als een 'sportieve' uitdaging, is uitgegroeid tot iets veel groters.

Ik groei,  door te luisteren, te delen, te ontmoeten.

En steeds opnieuw te beseffen dat we allemaal onderweg zijn.

Soms alleen.

Soms samen.

Maar altijd in beweging.

On my way, passing by, verbonden in beweging.