Een dromerig, fictieverhaal geïnspireerd op de foto uit Doesburg.
De lucht boven Doesburg was die ochtend onnatuurlijk blauw, zo blauw dat het haast voelde alsof iemand de hemel opnieuw had geschilderd, net iets te perfect, net iets te stil. Alleen een zwerm vogels brak die oneindige vlakte. Ze trokken in een strakke formatie naar het zuiden, als messcherpe silhouetten in een wereld die even stilstond.
Ik stond onder het houten insectenhotel, half in de schaduw. Het rook naar hout, naar herfst, naar vertrek.
En toen… gebeurde het.
Het was eerst alleen gevoel. Een tinteling tussen mijn schouderbladen, alsof er daar, diep in mijn rug, ooit vleugels hadden gezeten die zich deze lucht herinnerden. En heel even dacht ik: als ik nu gewoon loslaat, til ik op.
De vogels riepen me. Of fluisterden. Ik weet niet meer wat het was.
Maar toen zag ik het.
Niet de vogels.
Niet het licht.
Een vlaag van iets donkers, precies daar waar het blauw het diepst was. Klein. Snel. Te snel. Alsof er iets tussen de luchtlagen gleed dat daar niet hoorde, net buiten het bereik van scherpte, maar precies binnen het bereik van instinct.
Ik kneep mijn ogen tot spleetjes. De vogels weken uit.
Niet een beetje, maar abrupt, alsof ze schrokken.
En de schaduw bleef even hangen.
Alsof het mij zag.
Mijn adem stokte.
De wind ging liggen.
Doesburg werd muisstil, alsof de stad zelf zijn keel dichtkneep om niet op te vallen.
Ik voelde het toen echt: dat kijken, dat gewichtloze, koude strelen langs mijn bewustzijn. Alsof iets vanuit de hoogte mijn gedachten doorbladerde zoals iemand vluchtig door een lade met oude brieven gaat.
Een moment later trok het weg.
De vogels hervatten hun vlucht.
De lucht werd weer gewoon lucht.
Maar ik wist het.
Er was iets anders boven Europa aan het bewegen.
Iets wat alleen zichtbaar werd voor wie omhoog keek op precies het juiste moment, op precies de juiste plek, onder een houten constructie in Doesburg, op een blauwe, koude novemberochtend.
En sindsdien, elke keer dat ik vogels zie vertrekken naar het zuiden, voel ik dezelfde tinteling in mijn rug. Alsof er daar iets nog steeds op me wacht.
Misschien een kans.
Misschien een waarschuwing.
Misschien… een uitnodiging.
Want soms denk ik dat die schaduw niet zomaar voorbij trok.
Soms denk ik dat het mij uitgekozen heeft.
En dat het misschien ooit nog terugkomt. #Dick
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.