Geheimen

Daar waar geheimen zijn, is het niet veilig. "The Quiet Girl".

Huizen met Geheimen

Daar waar geheimen zijn, woekert ook de schaamte. Huizen die geheimen bewaren, dragen die schaamte als een zware last in hun muren. Soms lijkt het alsof de kamers vol zijn, niet met meubels, maar met verzwegen verhalen die zachtjes blijven fluisteren in elke hoek.

Sommige mensen sterven met die geheimen. Niet omdat ze willen, maar omdat ze niet anders konden. Gedwongen te bewaren wat nooit van hen had moeten zijn. Gevangen in schaamte die hen niet losliet, opgesloten in een werkelijkheid die nooit veilig voelde.

Wat was het?

Waar zat hun schaamte in?

Wat was het geheim dat hen vasthield, dat hen weerhield van spreken, van leven, van ademen?

Geheimen die zo’n pijn deden dat ze niet gedeeld konden worden. Verhalen die angstvallig werden vastgehouden, verborgen voor de buitenwereld, maar soms zelfs voor de mensen onder hetzelfde dak.

Daar waar geheimen zijn, is het niet veilig. "The Quiet Girl".

En met die wetenschap, met die schaamte die niet de jouwe is maar toch op je schouders rust, wandel je verder. Je laat het huis achter je, maar niet zonder vraagtekens. Niet zonder het gewicht van wat nooit gezegd is.

En dan die anderen. Zij die schaamteloos zeggen dat ze er waren, dat ze geholpen hebben, dat ze alles hebben gedaan wat ze konden. Maar dat is nu juist de tragiek van het geheim: ze hebben het níet gedaan. Wat niet gezien wordt, wordt niet benoemd, en dus nooit erkend.

Geheimen maken schaamte.

En schaamte maakt gevangenen.

Soms is het niet de deur die op slot zit, maar het zwijgen.

De stilte van het kind in jou.

*voor Dick, Marjan, Cáit en vele andere*