Spontane ontmoeting

Wandeling Orden – richting Orderbos

De zon scheen zacht tussen de takken door. Ik stond stil bij een boom vol vogelhuisjes, elk huisje een verhaal, een thuis. Het was zo’n moment waarop alles even klopt: de lucht, het licht, de stilte.

En toen kwam zij.

RM

Al wist ik haar naam toen nog niet.

Twee vreemden, toevallig op hetzelfde pad. Geen idee dat deze spontane ontmoeting zou uitgroeien tot iets bijzonders. We begonnen te praten, zomaar, en bleven praten. Over vroeger, over nu, over wat het leven brengt en wat het soms afneemt.

Ruim twee uur lang liepen we samen, zonder plan.

De tijd vervaagde, het pad leidde vanzelf.

We deelden verhalen, herinneringen, stiltes.

Toen het moment kwam om afscheid te nemen, voelde het niet als een einde. We deelden onze namen, telefoonnummers, en een warme omhelzing vol dankbaarheid.

Twee zielen.

Twee vrouwen.

Twee verleden die elkaar kruisten op het juiste moment.

Sommige ontmoetingen kun je niet plannen. Ze gebeuren.

Omdat ze moeten gebeuren.

Vriendschap in het moment.

Passing by, on my way.