Afgedankt

Verlaten boodschappenwagentje in het park, een stil beeld vol vragen.

Soms kom ik onderweg iets tegen dat niet op zijn plek lijkt.

Alsof het per ongeluk in mijn pad is beland, verdwaald uit een andere wereld.

Daar stond het dan: een boodschappenwagentje, glimmend in de herfstzon.

Zo goed als nieuw, maar verlaten, gedumpt, afgedankt.

Midden in een prachtig park waar vogels fluiten, bladeren ritselen en de lucht zacht ruikt naar aarde en ochtend.

Met de wandeluitdaginggroep liepen we erlangs.

Rechts een hovenier van de gemeente, druk met schoffelen. Ik groet hem vriendelijk, hij kijkt blij en groet terug.

Links dit stille karretje, een vreemde in dit natuurlijke decor.

Ik keek ernaar en vroeg me af: hoe komt dit hier?

Wie haalt het in zijn hoofd om vanuit een supermarkt, ver van hier, boodschappen te vervoeren en dan dit karretje zomaar achter te laten?

Was het midden in de nacht, in stilte? Of in de vroege ochtend, haastig en onverschillig?

Het karretje stond daar, eenzaam en onbegrepen.

Niet kapot, niet oud, alleen op de verkeerde plek.

Een symbool misschien, van hoe wij mensen soms omgaan met dingen.

En misschien ook met elkaar.

Zolang iets ons dient, is het welkom.

Maar zodra het zijn nut verliest, laten we het los.

En toch, terwijl de zon erop scheen, leek het bijna iets zachts te hebben.

Alsof het karretje zelf niets kwalijk nam, alleen maar stond te wachten.

Op de wind.

Op iemand die het weer opmerkt.

Of gewoon op een tweede kans.

Ach, wat zijn wij mensen toch een vreemd volk.

Maar soms, juist in dat vreemde, zit de spiegel die ons laat zien wie we echt zijn.