Wandelbingo 2: Op zoek naar Nummer honderd groot, ik liep straathoeken voorbij, boven honderd pas.

De weg naar honderd is de weg naar mezelf.

Ik wandel, kijk en zoek.

Nummer 100 , het klinkt zo rond, zo compleet.

Maar waar is het? Oneven, even, ik loop en tel, speurend langs gevels, deuren, hekjes.

Soms lijkt het alsof het huis zich verstopt heeft, alsof het niet gevonden wíl worden.

Daar! Nummer 99. Dan móét 100 hier ergens zijn.

Ik kijk over de straat, maar nee, geen huizen aan de overkant.

Misschien om de bocht, naar links? Ook niet.

Nummer 2 doemt op. Dan maar opnieuw beginnen.

Een nieuwe weg, een nieuw begin.

Ik wandel verder.

Geen 100.

Alleen stilte, een doodlopende straat, en mijn eigen voetstappen.

Ik sla een pad in, aan de achterkant van een blok huizen, een route die ik zelden neem.

Daar zie ik nummer 88.

Dan moet 100 toch dichtbij zijn?

Zo dwaal ik door Orden.

Een bonte, multiculturele buurt vol verhalen achter gordijnen en tuinen vol persoonlijkheid.

Ik woon hier nu 8,5 jaar,

maar pas nu kijk ik écht naar de huisnummers.

Normaal vallen mijn ogen op bloemen, op gordijnen die een verhaal fluisteren, op beelden, vlaggen, windmolens in tuinen.

Vandaag was ik speurder,

op jacht naar een cijfer dat symbool lijkt te staan voor afronding, voor iets wat klopt.

Niet gevonden.....nog niet.

Misschien morgen, onderweg naar het station.

Of volgende week vrijdag, met de wandeluitdaginggroep.

Soms is het niet de vondst, maar het zoeken zelf dat telt.

Misschien is nummer 100 niet zomaar een huis.

Misschien staat het voor iets groters, voor het gevoel van afronding, van groei, van steeds dichter bij jezelf komen.

Het getal dat ik vandaag niet vond, herinnerde mij eraan dat niet alles wat compleet voelt, zichtbaar hoeft te zijn.

Soms is het genoeg om te blijven lopen, te blijven kijken, te weten dat wat je zoekt, al in jou aanwezig is.

Zoektocht zonder eind,

huisnummers als mijlpalen,

de wijk ademt mee.

Langs deuren en tuin,

herfst wijst geen richting aan,

stilte wijst de weg.

Honderd blijft verborgen,

maar de stap die verder gaat,

maakt het doel compleet.

Spontane ontmoeting.

P.S   Nummer honderd groot,

ik liep straathoeken voorbij 

boven honderd pas.

Zocht nummer 100

maar de kaart fluisterde zacht:

“Boven de 100, kind.” 🥴