Yvonne Keuls

Yvonne Keuls

Een vrouw die mensen een stem gaf. 

16 november 2025

Nederland heeft afscheid moeten nemen van Yvonne Keuls, 93 jaar. Een schrijfster die generaties raakte, niet alleen met haar woorden, maar met haar diepgewortelde menselijkheid. Ze gaf met haar boeken een stem aan mensen die vaak ongezien bleven: jongeren in moeilijke thuissituaties, mensen in de zorg, vrouwen die worstelen in stilte. Haar pen was helder, eerlijk, en doordrenkt van mededogen.

En net zoals haar boeken, was Yvonne zelf toegankelijk. Een mooie vrouw, altijd verzorgd, met minimale make-up. Ze had dat soort schoonheid dat niet gemaakt of gezocht is,  het zat haar van binnenuit. Een mengeling van elegantie en warmte, zoals maar weinig mensen die in zich dragen.

Ik heb haar twee keer mogen ontmoeten. De eerste keer was puur toeval, maar zo’n toevallig moment dat je later als een klein wonder opslaat.

Ik was 26, stapte een restaurant in Den Haag binnen en belandde aan een tafeltje naast haar. Ze zat daar met twee vrouwen, midden in een gezellig nagerecht, fles wijn nog op tafel, allen netjes gekleed, samen een sierlijk tafereel. Mijn man tikte me zachtjes aan: “Kijk eens goed… dat is Yvonne Keuls.”

Even slikken. Even ademhalen. En toen besloot ik haar voorzichtig aan te spreken.

“Mevrouw Keuls, sorry dat ik u stoor… maar ik wil u zeggen dat ik u een geweldige schrijfster vind. Ik lees uw boeken graag, mijn schoonmoeder ook. Ze zijn zo toegankelijk, ik heb daar zoveel aan. Dank u.”

Ze keek op met een lach die ik nooit meer ben vergeten. Haar ogen glinsterden.

“Dank u,” zei ze, “voor uw lieve woorden, mooie jonge dame.”

Ze knipoogde nog even snel naar Dick.

Niet veel later stonden zij op, en alle drie knikten ze warm naar ons.

Jaren gingen voorbij. Leven, werk, gezin, de dingen die altijd doorgaan. Tot ik, ergens rond 2007, bij een televisieprogramma in Amsterdam aanwezig was. Daar zat ze weer, aan tafel, te praten over een boek en maatschappelijke issues.

Na de uitzending liep ik naar haar toe.

“Dat ik u na zoveel jaar weer ontmoet,” zei ik, “dat vind ik bijzonder.”

Ze keek me even aan, alsof ze terugbladerde in haar eigen herinneringen, en antwoordde:

“Bijzonder is meer dat ik ú weer tegenkom.”

Ik wilde haar vragen hoe ze me kon herinneren, maar de productie drong al aan, mensen moesten doorlopen. Het moment vervaagde naar de achtergrond van het rumoer, maar bleef in mij nagloeien.

In de bus naar huis, zo’n georganiseerde trip met bus, consumptiebon en een avondje televisie, dacht ik alleen maar: Hoe ga ik dit ooit navertellen? Niemand gelooft dit. Tja, en Dick overleed in 1990 dus hij kan het niet bevestigen. En dus heb ik het nooit verteld. Tot nu.

Nu Yvonne Keuls er niet meer is, koester ik die twee ontmoetingen als iets kwetsbaars, iets wat precies past bij de vrouw die zij was. Warm, open, benaderbaar. Een vrouw die luisterde, die zag, die onthield, maar ook veel te vertellen had.

Nederland verliest met haar niet alleen een van de beste schrijfsters die we hebben gehad, maar ook een stem die ons eraan herinnerde dat ieder mens een verhaal verdient. Dat ieder leven waarde heeft, ook, en misschien juist, wanneer het zich afspeelt aan de rafelranden van de samenleving.

Yvonne Keuls liet ons kijken naar mensen die anderen liever negeren. En ze deed dat zonder oordeel, zonder opsmuk, met precies de eerlijkheid waarmee ze zelf ook leek te leven.

Dat is haar erfenis.

En dat is hoe ik haar zal blijven herinneren.

"Als ik jou ken, ken jij mij"