Aftellen in zachtheid.

Ik tel af.

Nog tien dagen te gaan.

Tien dagen waarin ik 2025 niet loslaat, maar zachtjes uitzwaai.

Met aandacht. Met dankbaarheid. Met alles wat was,het lichte en het zware.

Elke dag leg ik een haiku neer op een foto.

Een klein moment gevangen in beeld en woorden.

Voor mij veelzeggend.

Geen uitleg nodig, geen toelichting verplicht.

Het zijn geen grote boodschappen.

Het zijn fluisteringen.

Brieven zonder adres.

Boodschappen vanuit mijn hart,

voor ieder die zich erin herkent.

Wie kijkt, mag nemen wat past.

Wie leest, mag voelen wat resoneert.

Wie voorbijgaat, neemt misschien iets onzichtbaars mee.

Zo groet ik het oude jaar 

niet met vuurwerk, maar met verstilling.

En zo open ik de deur naar het nieuwe, 

met lege handen en een open hart.

Dag voor dag.

Haiku voor haiku.

Tot het jaar zich omdraait

en ik zachtjes meeloop.