De schaduw van de wind.

De schaduw van de wind.

Carlos Ruiz Zafón

Dit boek is een liefdesverklaring aan verhalen zelf. Aan boeken die ademen, aan steden die fluisteren, en aan herinneringen die weigeren te verdwijnen.

Het verhaal speelt zich af in het naoorlogse Barcelona, een stad vol schaduwen, geheime steegjes en onverwerkt verdriet. De jonge Daniel Sempere wordt door zijn vader, een bescheiden maar liefdevolle boekhandelaar, meegenomen naar het Kerkhof der Vergeten Boeken,  een verborgen labyrint waar vergeten boeken een toevlucht vinden.

Daniel mag één boek kiezen om te redden. Hij kiest De schaduw van de wind van de mysterieuze auteur Julián Carax.

Vanaf dat moment raakt Daniel verstrikt in een zoektocht naar de waarheid achter Carax, een zoektocht die liefde, verlies, verraad en hoop met elkaar verweeft. Iemand blijkt systematisch alle boeken van Carax te vernietigen. Waarom?

Wat begint als literaire nieuwsgierigheid groeit uit tot een levensverhaal waarin Daniel langzaam volwassen wordt, gespiegeld aan het tragische leven van Carax.

Het boek gaat over:

de band tussen ouder en kind (Daniel en zijn vader zijn ontroerend en warm),

de kracht van boeken om levens te veranderen,

liefde die blijft, zelfs als alles verloren lijkt,

en Barcelona zelf, dat bijna een personage is.

Geïnspireerd op het boek.

In de vroege ochtend, wanneer Barcelona nog niet besloten heeft wie ze die dag zal zijn, opent een vader de deur van zijn boekhandel. De geur van papier en stof is vertrouwd, als een oude jas. Zijn zoon loopt naast hem, stil, alsof hij voelt dat sommige momenten fluisterend beleefd moeten worden.

Ze dalen af, dieper dan de stad, dieper dan de tijd.

Daar, tussen torenhoge kasten vol vergeten stemmen, kiest een jongen een boek. Hij weet nog niet dat dit boek hem zal kiezen.

Terwijl Daniel bladzijde na bladzijde verslindt, groeit de stad met hem mee. Straathoeken onthouden geheimen, gevels kijken zwijgend toe. Liefde verschijnt onverwacht, net als pijn. En langzaam leert Daniel dat sommige verhalen niet gelezen willen worden, maar geleefd.

Boeken, zo leert hij, zijn spiegels. Ze tonen ons niet wie we zijn, maar wie we zouden kunnen worden als we durven kijken in het donker.

En ergens, diep in een stad vol echo’s, blijft een boek wachten. Op de volgende lezer. Op redding.