Asterdorp

Het Schip, Asterdorp en mijn liefde voor volkswijken.

Na mijn bezoek aan Museum Het Schip en de wijk eromheen bleef ik niet leeg achter.

Ik nam iets mee.

Iets wat bleef schuren, zacht maar volhardend.

Ik las Asterdorp.

En toen wist ik:

dit verhaal wilde bij dat andere gaan liggen.

Bij Het Schip voelde ik het idealisme.

De overtuiging dat wonen meer mocht zijn dan overleven.

Dat schoonheid niet alleen voor wie het breed had bedoeld was.

Baksteen als zorg.

Architectuur als omhelzing.

In Asterdorp kwam ik dichter bij het leven zelf.

Bij het rauwe.

Het schrale.

De armoede die niet mooi was, niet verheven, niet verzacht.

Mensen die werden bekeken, beoordeeld, gestuurd.

Een wijk als experiment,

bedacht met goede bedoelingen,

uitgevoerd met te weinig ruimte voor wie er woonde.

En toch…

juist daar vond ik iets wat mij diep raakt.

Het omkijken.

Omdat niemand zich kon verstoppen.

Omdat armoede zichtbaar was.

Omdat nood verbindt.

Er werd gedeeld,

niet uit overvloed,

maar uit nabijheid.

Men wist van elkaar wie honger had,

wie verdriet droeg,

wie steun nodig had zonder woorden.

Mijn liefde voor volkswijken wordt hier compleet.

Niet omdat ik verlang naar vroeger,

ik romantiseer het niet.

De kou, de schaarste, het gebrek

hoorden daar net zo goed bij.

Maar ik herken iets wat ik vandaag vaak mis.

We leven ruimer.

Warmer.

Veiliger.

En toch kijken we vaker weg.

Weg van armoede die zich anders vermomt.

Weg van eenzaamheid achter nette gevels.

Weg van elkaar,

in alle lagen van het volk.

In volkswijken leer ik dat leven nooit netjes is geweest.

Maar wel menselijk.

Daar waar stenen mensen droegen,

en mensen elkaar.

Ik blijf daar graag lopen.

Kijken, zien, voelen.

Ik kijk niet weg

Ik weet dat het vroeger hard was.

Ik weet dat niemand terug wil

naar kou en schaarste.

Maar ik zie hoe ogen elkaar vonden,

omdat wegkijken geen optie was.

Vandaag heb ik meer

dan zij ooit hadden.

En soms minder moed

om te blijven kijken.

Ik oefen.

In zien.

In blijven staan.

In mens zijn.

Jij ook?

Haiku's 

Mijn blik op volkswijken

Ik loop langzaam

stenen kennen mijn vragen

ze antwoorden zacht

Asterdorp ademt

armoede zonder schaamte

ogen blijven hier

Het Schip vaart nog steeds

op idealen van toen

ik stap aan boord

Baksteen draagt verhalen

van delen zonder bezit

rijkdom zonder naam

Vandaag deuren dicht

vroeger stond het leven open

wie kijkt nu nog om?