Koud

De winter heeft zich stilletjes gemeld.

Niet luid, niet dreigend, maar vastberaden.

In de ton ligt het regenwater gevangen onder een dunne huid van ijs.

De gieters zwijgen, bevroren in hun houding, alsof ze even vergeten zijn waarvoor ze bestaan.

Vorst en vrieskou hebben ons geraakt.

Niet alleen buiten, maar ook vanbinnen.

Ik adem in, scherp, helder, ijskoud.

Ik adem uit, zichtbaar, wolkjes leven in de lucht.

Het verrast me. Dit koude gevoel.

Het is zeldzaam voor mij, en misschien daarom zo intens.

Alles vertraagt.

Water dat niet stroomt. Geluid dat gedempt wordt.

Balkon houdt zijn adem in, net als ik.

De winter doet zijn werk zonder haast, zonder uitleg.

Hij vraagt niets, hij is er gewoon.

En ik sta daar.

Koud aan mijn wangen, warme gedachten.

Bewust van het moment.

Van hoe zelfs stilstand beweging kan zijn.

Van hoe ademhalen genoeg is.

Ik wandel verder