Nunspeet

Zondag in Nunspeet

een dorp dat zich niet haast.

Musea bezocht, een wandeling gemaakt. Veel deuren bleven gesloten, zondag doet dat, maar juist daardoor werd de stilte hoorbaar. Een paar eettentjes waren open. Genoeg. We zaten aan een tafeltje, lunchen, rustig kijken naar voorbijgangers die net zo langzaam leken te lopen als de tijd zelf. In gesprek met Rita over de vreselijke ziekte die o.a mijn ouders en zus van mij afnam en waar Rita nu, gelukkig, van genezen is, de kinderen, mijn kleinkinderen, wandelgroep, werk en andere vriendschappen. Begrip is er maar echt begrijpen niet, dat voel en zie ik. Toch was het wel gezellig en alles verliep op een manier die je niet hoeft vast te leggen. 

Passingby en Onmyway.

Het Noord Veluws Museum kende ik al, samen met Rita was ik er eerder geweest. En toch: sommige kunstwerken blijven je raken alsof je ze voor het eerst ziet. Adembenemend mooi. Zo realistisch geschilderd dat je bijna vergeet dat het verf is, doek, penseel. De vaste tentoonstelling is meer dan de moeite waard; zij draagt verhalen in zich die niet vervagen met herhaling.

Nunspeet is een kunstenaarsdorp. Dat voel je. Zoals Bergen dat is, niet alleen voor schilders maar ook voor schrijvers. Plaatsen waar de lucht lijkt mee te werken, waar stilte geen leegte is maar ruimte. Ruimte om te kijken. Nee, om te zien.

Kunst praat tegen mij.

Niet hard, niet dwingend.

Ik hoor het in kleur, voel het in lijn en schaduw. Het is nooit alleen kijken. Het is zien, luisteren, aanraken zonder handen. Kunst die iets opent wat al in mij zat, maar nog geen woorden had.

Ik liep verder, buiten, de Veluwe in mijn benen. Wandelen na kunst voelt altijd anders: scherper, bewuster. Alsof de wereld zelf ook een tentoonstelling is geworden. Bomen als penseelstreken. Lucht als adem.

Nunspeet op zondag.

Niet alles open.

Maar precies genoeg.

Ik kom spoedig terug.