Matenpoort
In stille cirkels van goud en gras,
waar zomergeuren blijven hangen,
staan balen tijd op elkaar gestapeld,
een poort naar wat geweest is,
en wat nog mag beginnen.
Hier ademt het land zijn ritme uit,
in ronde vormen, zacht en trouw.
Hooibalen als wachters van herinnering,
die fluisteren over oogst, arbeid, rust,
en de handen die dit landschap maken.
Loop door de Matenpoort,
en even valt het leven stil,
wordt het eenvoud, wordt het aarde,
wordt het thuiskomen
in een wereld van stro en zon.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.