Haar laatste dood.

Haar laatste dood, een boek dat diep bleef echoën.

Soms lees je een boek dat niet alleen een verhaal vertelt, maar ook zachtjes aan je eigen verleden rammelt. Haar laatste dood van Susanna Sonnenberg was voor mij ook zo’n boek. Een emotionele thriller, ja, maar vooral een verhaal dat mij onverwacht naar mijn oma terugbracht, naar haar stem, haar handen als zij piano speelde, haar kille blik, zittend achter de naaimachine, maar ook haar afwezigheid als moeder en oma. Naar alles wat blijft hangen als iemand er al lang niet meer is.

Sonnenberg schrijft met een scherpte die je in één beweging ontregelt en omarmt. De spanning kabbelt niet; die zindert onder elke pagina. Maar wat mij het meest raakte, was niet de dreiging, niet het mysterie, maar de manier waarop de auteur verlies, herinnering en kwetsbaarheid laat schuren. Het deed me denken aan hoe emoties soms in lagen over elkaar heen liggen, alsof je een oude jas aantrekt die nog naar vroeger ruikt.

Tijdens het lezen merkte ik dat mijn gedachten afdwaalden naar mijn oma. Hoe zij haar leven droeg, soms licht, soms zwaar, en hoe ze met één blik duidelijk kon maken wat woorden niet hoefden te doen. Mijn oma die ooit 3 van haar 4 kinderen achterliet bij haar man, mijn opa. Ze ging opzoek naar een ander leven, vertrok naar Zwitserland en nam haar jongste kind, Maria Rosa, haar enige dochter, mee en kwam nooit meer terug naar het gezin die zij verlaten had. Het boek liet me voelen hoe diep de sporen zijn die mensen in ons achterlaten. Ook wanneer hun verhaal allang is afgesloten, leven ze door in de kleine dingen: een zin, een geur, een zacht moment waarin je hen plots weer hoort.

Haar laatste dood is een thriller, maar voor mij werd het iets anders: een reis langs de rafelranden van durf, moeder/oma liefde vol voorwaarden, gemis, familie en afscheid. Een herinnering dat sommige boeken niet alleen gelezen worden, maar beleefd. En dat sommige mensen nooit helemaal verdwijnen, zolang er verhalen zijn die hen weer even bij je terugbrengen. Hoe mooi of pijnlijk ze ook kunnen zijn. 

#Oma