In de Stentor van 31 januari lees ik over Rosie, 27 jaar, fan in hart en nieren van Harry Styles. Ze zegt: “Hij straalt uit dat je jezelf mag zijn.”
En ik merk dat ik meteen aanhaak. Ze heeft gelijk.
Ook al ben ik stukken ouder dan Rosie, ik begrijp haar volledig. Harry Styles heeft iets ongedwongens, iets puurs. Hij is wie hij is, en wie hij wil zijn. Zonder excuses. Zonder uitleg.
Dat is een vrijheid die niet voor iedereen vanzelfsprekend is. Voor hem misschien wel. Maar stel je een boerenzoon voor in een klein gehucht, waar de norm strak is en afwijken opvalt. Dan is jezelf zijn ineens een stuk ingewikkelder.
Wat dit artikel bij mij opriep, was een simpele maar krachtige gedachte:
Wat als we mensen die anders denken, voelen of leven dan wij, zouden behandelen alsof het onze idolen zijn?
Met bewondering. Met nieuwsgierigheid. Met respect.
Niet meteen oordelen, maar luisteren. Niet corrigeren, maar ruimte geven.
Ik geloof oprecht dat als we dat zouden doen, er iets moois ontstaat. Dan durven mensen te bloeien. Dan groeit er een generatie die minder hoeft te vechten voor wie ze is, en meer kan leven vanuit wie ze werkelijk is.
Misschien begint verandering wel heel klein.
Met anders kijken.
Met zachter zijn.
Met iemand behandelen alsof hij of zij ertoe doet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.