Mantel der liefde

De mantel der liefde, wanneer liefde geen liefde meer is.

Het is terecht dat er zoveel aandacht is voor de zaak rond Marius Borg, de zoon van de toekomstige koningin van Noorwegen. Terecht, omdat het hier niet gaat om een misstap, een ontsporing, of “een moeilijke jongen”. Het gaat over ernstige beschuldigingen: mishandeling, bedreiging, verkrachting. Over een man van 29 jaar. Volwassen. Al jarenlang zwaar verslaafd. En over een moeder die, zo blijkt, al die jaren op de hoogte was van veel wat er speelde.

Dan komt onvermijdelijk die vraag op tafel:

spreken we hier over de mantel der liefde, of over iets anders?

Ik kijk naar beelden op televisie. Ik zie Marius. Ik zie zijn blik richting zijn stiefzusje. En ik voel hoe mijn maag zich samenknijpt. Niet omdat ik iets wéét. Maar omdat ik iets vrees. Omdat we inmiddels weten hoe vaak misbruik verborgen blijft binnen families, binnen macht, binnen stilte. Ik vraag me af:

Is zij veilig geweest?

Heeft zij alles kunnen zeggen wat zij had willen zeggen?

Of is zwijgen hier onderdeel van overleven?

En ja, ik durf het hardop te denken: als zij ooit zou spreken, als er iets naar buiten zou komen dat het koningshuis werkelijk in zijn fundament raakt,  dan staat niet alleen een familie op instorten, maar een instituut. Dat besef alleen al kan genoeg zijn om een meisje het zwijgen op te leggen. Subtiel. Liefdevol verpakt. Met woorden als “beschermen”, “rust bewaren”, “dit mag niet naar buiten”.

Maar wie wordt hier dan beschermd?

En wie betaalt de prijs?

Wat mij het meest raakt, is de rol van de moeder. Niet omdat ik haar wil veroordelen, integendeel. Ik ben zelf moeder. Ik weet wat onvoorwaardelijke liefde is. Ik weet hoe diep die wortelt. Hoe je alles wilt doen om je kind te redden. Hoe je hoopt dat het morgen beter is. Dat dit echt de laatste keer was.

Maar liefde zonder grenzen is geen redding.

Liefde zonder waarheid wordt destructief.

Als je je volwassen zoon geld blijft toestoppen terwijl hij zwaar verslaafd is, terwijl hij anderen schade toebrengt, terwijl hij grenzen overschrijdt, dan financier je niet zijn herstel, maar zijn afgrond. Dan trek je geen mantel van liefde om hem heen, maar een deken van medeplichtige stilte.

Blindheid uit liefde bestaat.

Maar ook blindheid uit schaamte.

En angst.

En statusbehoud.

En nee, verkrachtingen, bedreigingen en mishandelingen verdwijnen niet onder een mantel. Ze rotten eronder. Ze verwoesten levens. Die van slachtoffers. En uiteindelijk ook die van de dader zelf.

Ik geloof oprecht dat een kind soms pas geholpen wordt wanneer een ouder durft te zeggen: stop.

Niet verder.

Tot hier.

Niet bij het stelen van een snoepje, niet bij puberaal gedrag,  dan corrigeer je je kind gelijk. Maar wanneer het gaat om geweld, misbruik, verslaving die alles en iedereen meesleurt dan is het halt!

Dan is echte liefde:

je kind aangeven.

loslaten.

de verantwoordelijkheid terugleggen waar die dan hoort: bij justitie, bij hulpverleners, bij professionals en je volwassen kind.

En ondertussen, en dit is cruciaal,  blijven houden van je kind.

Zonder de mantel.

Zonder bescherming tegen de gevolgen van zijn daden.

Maar met steun richting heling, behandeling, boete doen, verantwoordelijkheid nemen.

Dat is geen verraad.

Dat is moed.

Wat hier zichtbaar wordt, is geen privédrama meer. Het is een spiegel. Voor ouders. Voor machtige systemen. Voor ons allemaal.

De vraag is niet: hoe ver reikt moederliefde?

De vraag is: wanneer wordt liefde medeplichtig aan verwoesting?

Ik hoop, oprecht,  dat waarheid ruimte krijgt. Dat slachtoffers gehoord worden. Dat stilte niet langer verward wordt met waardigheid. En dat we leren dat de mantel der liefde soms af moet, juist om liefde echt te laten zijn.

Puur.

Eerlijk.

En zonder wegkijken.

~Puri~