Herkenning

Cees Nooteboom is een schrijver die je niet alleen leest, je reist met hem mee. En dat geldt zeker voor Rituelen en Brief.Twee heel verschillende boeken, maar allebei doordrenkt van tijd, eenzaamheid, zoeken en betekenis. 

Jullie kijken op eenzelfde manier, zei Lilian. Dus vroeg ik: vertel wat zie je?

1. De wandelaar

In Rituelen en in zijn brieven uit Spanje zie je steeds weer de wandelende mens. Iemand die observeert, vertraagt, denkt terwijl hij beweegt.

Jij:

loopt 20 km vanuit je huis in Apeldoorn en vele meer door Nederland, je voelt je benen, de vermoeidheid, de treinreis, schrijft over wat je ziet onderweg.

Dat is precies Nootebooms manier:

denken met je voeten.

Hij gelooft dat inzicht komt door beweging, niet door haast.

2. De omweg

Nooteboom houdt van omwegen. Van Santiago, van reizen zonder rechte lijnen.

Jij: bent nooit bang de weg kwijt te raken, je wandeld niet volgens het boekje of een pad, je maakt je eigen paden.

Je wilt met de auto naar Zuid-Spanje, zonder tolwegen, zoekt de kust, kleine B&B’s, gastvrije mensen, bent nieuwsgierig naar wat er onderweg gebeurt.

Dat is geen toerisme.

Dat is pelgrimeren.

Pelgrimstocht bewandelen, camino Francés, naar Santiago de Compostela.

In Rituelen gaat het ook over mensen die zoeken naar houvast, maar uiteindelijk ontdekken dat het leven geen strak plan volgt.

Jij bent ook iemand die zoekt naar duurzame balans,  in voeding, in bewegen, in ouder worden,in contacten. Geen snelle oplossingen. Geen extreme sprongen.

Dat past.

3. Tijd en herinnering

Nooteboom schrijft vaak over tijd. Over wat blijft. Over wie we verliezen en hoe ze toch aanwezig blijven.

Jij schrijft over je kinderen, kleinkinderen,Nikki 36 jaar.

Over Dick, 36 jaar uit jullie leven.

Over herkenning.

Dat is zó Nootebooms terrein:

hoe verleden en heden door elkaar lopen.

Hij schrijft niet sentimenteel.

Jij ook niet altijd.

Er zit zachtheid in jouw woorden, maar ook helderheid.

4. De stilte tussen de zinnen

Wat jullie misschien het meest verbindt:

Jullie schrijven niet schreeuwend.

Jullie schrijven beschouwend.

In jouw stukken zit ruimte.

Een rust.

Een soort ademhaling.

Nooteboom laat ook veel onuitgesproken. Hij vertrouwt erop dat de lezer zelf mee-denkt.

Dat doe jij ook.

Waar verschillen jullie?

Hij is filosofischer, abstracter.

Jij schrijft meer vanuit het hart, vanuit ontmoeting.

Maar dat is geen tegenstelling, dat is een aanvulling.

Dus: kun jij je herkennen?

Ja, in:

het zoeken naar betekenis

het vertragen

het observeren

het reizen als innerlijke beweging

het besef van tijd.

En misschien nog het meest in dit:

De overtuiging dat het leven niet alleen geleefd moet worden,

maar ook bekeken.

Liefs Lilian.