30 van Zandvoort

Dwalen tussen zee en herinnering

De voorbereiding op de 30 van Zandvoort begon voor mij niet met een startschot, maar met een voornemen. Een laatste training, zo noemde ik het. Even voelen hoe het lichaam reageert, hoe de route zich ontvouwt, hoe ver het hotel eigenlijk ligt van Circuit Zandvoort. Praktisch, doordacht… althans, dat dacht ik.

Ik stapte op de trein naar Zandvoort en wandelde op mijn gemak naar mijn hotel. Daarna door naar het circuit, alsof ik alvast een beetje deelnemer was. Om 13:26 zette ik mijn eerste stappen op het strand van Zandvoort aan Zee. Daar, waar de route begint, begon ook mijn eigen verhaal van die dag.

Mijn plan was helder: via het strand richting Parnassia aan Zee en dan het strand verlaten, de duinen in, langs Nationaal Park Zuid-Kennemerland en de Amsterdamse Waterleidingduinen terug. Overzichtelijk. Haalbaar. 

Maar zoals zo vaak liep het anders. Of beter gezegd: ik liep anders.

Ik koos bewust voor het zware zand. Niet het makkelijke pad langs de waterlijn, nee,  het mulle, weerstand biedende zand. Training is training, hield ik mezelf voor. Stap voor stap, zwaarder dan nodig, maar ook krachtiger. Af en toe maakte ik een foto, om later terug te zien waar ik was geweest, hoe laat het was, hoe ver ik gekomen was. 

Ik zocht naar Parnassia. Maar Parnassia vond mij niet. :-)

In plaats daarvan bleef ik lopen. En lopen.

Tot daar ineens dat grote schip verscheen, als een markering aan de horizon. IJmuiden!  Ik was tot IJmuiden gelopen. Verder dan mijn plan. Verder dan mijn bedoeling.

Mijn benen voelden zwaar, moe. De warmte van een mooie lentedag hing om mij heen. En daar stond ik dan. Twijfelend. Teruglopen? De duinen in? Of de bus?

Bij de haven zag ik inderdaad een bushalte. Ik keek rond, maakte foto’s, zocht naar een pad richting de natuur. Maar mijn benen protesteerden. Mijn hoofd ook. Alleen, onbekend terrein, het werd later… en wat als ik zou verdwalen?

De bus voelde als opgeven. Dus deed ik wat ik ken.

Ik liep terug via het strand 

Langs de zee, dit keer over het stevigere zand, dicht bij het water. De zon legde een gouden gloed over het strand. Het was prachtig. En stil. In mij.

De wind droogde mijn tranen. Want daar, tussen zee en lucht, miste ik hem. Mijn Tuppie 🐶. Mijn vele wandelingen aan deze strand, kust met Tuppie, onze vele vakanties hier en dagjes strand. Zoveel herinneringen. Maar mistte ook iedereen die ik liefheb en er niet meer is. Herinneringen liepen met mij mee, net zo trouw als ik zelf.

In de verte zag ik mensen. Stellen, hand in hand, of juist zwijgend naast elkaar. Kinderen spelend, zonder direct zichtbare ouders. Mijn gedachten gingen alle kanten op. Zorgen, scenario’s, twijfels. Moest ik iets doen? Nee… ik liep door. Vertrouwen, zei ik tegen mezelf. Of misschien berusting. Laat het los, Puri.

Om 17:00 verliet ik bij Bloemendaal aan Zee het strand. Ik had het gehad, was moe, mijn benen wilden niet verder. Daar, eindelijk, een bushalte. Ik plofte neer op een bankje. Moe. Leeg. Voldaan.

De bus bracht mij terug naar Zandvoort, waar ik nog even langs de Dirk ging. Een zak minibolletjes appel-kaneel, de laatste kocht. Negen stuks voor €1,99. Kleine troost, groot geluk. Al etend wandelde ik naar het station.

De trein bracht mij terug naar huis. 19:55 in Apeldoorn. 20:45 thuis.

Wat een dag.

Koffie. Douche. Voeten in een bak lauw water en gewoon op de bank, kijkend naar Miljoenenjacht.

Alsof niets gebeurd was.

Maar ik wist beter.

Dit was geen gewone training.

Dit was een ontmoeting, met mijzelf, met herinneringen, met grenzen… en met de kracht om toch weer terug te lopen en niet bij de eerste Ijmuiden strand bushalte op geven.  Op naar 28 maart de 30 van Zandvoort.