Er stromen rivieren in de lucht.

Er stromen rivieren in de lucht en voelde meteen dat dit geen verhaal is dat zich laat vangen in één tijd, één plaats, één leven. Het was alsof ik zelf een rivier betrad,  stromend door eeuwen, talen en herinneringen.

Toen ik het boek las, voel ik de hand van Elif Shafak overal. Zij schrijft zoals water beweegt: zacht, maar onstuitbaar. Geboren in Straatsburg, opgegroeid tussen culturen, talen en verhalen, draagt zij een wereld in zich mee die grenzen overstijgt. Ik herken in haar werk haar leven tussen oost en west, haar verblijf in Istanbul en Londen, steden die net als haar boeken bruggen slaan.

Ik weet dat ze vaker schrijft over identiteit, over vrouwen, over vergeten stemmen. Maar in dit boek voelde ik iets anders: een diep verlangen om te verbinden wat verloren lijkt. Alsof ze fluistert dat niets ooit echt verdwijnt.

Terwijl ik las, reisde ik langs de Tigris en de Eufraat, rivieren die al duizenden jaren verhalen dragen. Ik voel de echo van oude beschavingen, van kleitabletten, van woorden die ooit in steen zijn gedrukt en nu weer tot leven komen. Het water onthoudt alles, en ik begin te begrijpen dat ook wij dragers zijn van herinneringen, of we dat nu willen of niet.

Wat mij raakt, is hoe Shafak tijd laat vervloeien. Ik sta tegelijk in het oude Mesopotamië, in het moderne Londen, en ergens daartussenin,  in een ruimte waar verdriet, liefde en verlies elkaar ontmoeten. Zo herkenbaar. Ik lees over mensen die zoeken: naar thuis, naar betekenis, naar elkaar.

En misschien las ik daarom zo langzaam. Omdat ik voel dat dit boek mij iets wilde leren. Over hoe alles met elkaar verbonden is. Over hoe verhalen blijven stromen, zelfs als wij denken dat ze zijn opgedroogd.

Toen ik het boek dichtsloeg, bleef er een stilte achter. Maar geen lege stilte, een volle, kabbelende stilte. Alsof ergens, hoog boven mij, nog steeds rivieren door de lucht stromen.

Vriendin Hermien bracht dit boek weer terug in mijn herinnering, zij las het boek voor haar boeken club.