Gelijkheid ver te zoeken.

Wachten op een thuis.

Ik lees de krant.

Dezelfde krant, dezelfde dag.

Eerst het ene verhaal: er moeten duizenden woningen bij. Koop, huur, sociaal, alles. Want de nood is hoog. Ook hier in Apeldoorn. Mensen wachten. Jongeren blijven noodgedwongen thuis wonen. Gezinnen zitten klem. Ouderen in te grote huizen, die best kleiner willen, maar nergens heen kunnen.

En dan, een paar pagina’s verder, lees ik het andere verhaal.

Statushouders houden voorrang op sociale huur.

Ik leg de krant even neer.

Want ja, ik begrijp het. Echt.

Mensen die hier mogen blijven, moeten ergens wonen. Dat is menselijk. Dat is logisch. En ja, asielzoekerscentra zitten vol. Doorstroming is nodig.

Maar ondertussen…

staan hier mensen al tien, soms vijftien jaar op een wachtlijst.

Vijftien jaar.

Ik denk aan de jongeren. Aan starters. Aan jonge gezinnen die al zo lang hopen op een plek voor zichzelf. Aan alleenstaanden en ouderen die best willen verhuizen naar iets kleiners, zodat een gezin hun huis kan krijgen, maar die stap niet kunnen zetten omdat er niets beschikbaar is.

En dan schuurt het.

Want wat gebeurt hier nu eigenlijk?

We lossen het ene probleem op… door het andere groter te maken.

Statushouders krijgen voorrang, omdat er geen flexwoningen zijn.

Maar die flexwoningen hadden er allang moeten zijn.

En nu worden sociale huurwoningen ingezet als noodoplossing.

Ik vraag me af:

denkt men echt dat iemand straks vrijwillig uit een sociale huurwoning vertrekt, om in een flexwoning te gaan wonen?

Nee. Natuurlijk niet.

En dus blijft de doorstroming stil staan.

Blijven de wachtlijsten groeien.

Blijft het gevoel van ongelijkheid knagen.

Ik vind dat lastig.

Want het gaat hier niet om tegen elkaar zijn.

Het gaat om eerlijkheid.

Gelijk behandelen betekent voor mij:

dezelfde regels, dezelfde wachttijd, dezelfde kans.

Niet dat de één versneld naar voren wordt gehaald, terwijl de ander al jaren geduldig wacht.

En ondertussen?

Blijven we praten over bouwen. Over plannen. Over miljoenen.

Maar de mensen op die wachtlijst…

die wachten nog steeds.