Jan Lenferink RUR

9 december 1945

6 maart 2026

De nacht van Jan.

Vandaag hoor ik dat op 

6 maart '26  Jan Lenferink is overleden.

En meteen moet ik terugdenken aan zijn programma RUR (Rechtstreeks Uit Richter).

Op 24 oktober 2018 keek ik naar het programma Vrouwen op mars. Tussen oude televisiebeelden verscheen ineens een jonge Jan in beeld.

Peuk in de mond, leren jasje, half lang haar.

Onmiskenbaar Jan Lenferink.

Ik had hem al jaren niet meer gezien op televisie.

En terwijl ik daar zat te kijken dacht ik: hoe zou het eigenlijk met Jan gaan?

Hij leek verdwenen uit de media. Stilletjes.

Maar in mijn herinnering was hij er nog altijd.

Zijn programma RUR miste ik geen enkele keer. Als het begon, ging ik er echt voor zitten. Ik genoot van zijn gasten, maar misschien nog wel meer van Jan zelf. Hij had zo zijn maniertjes, zijn gewoontes, zijn eigen manier van vragen stellen.

Rustig.

Soms wat stotterend.

Maar altijd raak.

Het programma was leerzaam. Je kreeg een kijkje in de wereld van bekende Nederlanders. Jan vroeg door, net zolang tot er iets openbrak. Soms zag je gasten ongemakkelijk worden. Maar juist dan gebeurde het. Dan vertelden ze meer dan ze misschien van plan waren geweest.

Ze gaven zich bloot in RUR.

Dat was de kracht van Jan. Hij hoefde niet hard te zijn. Hij hoefde alleen maar te blijven vragen.

Nu besef ik: RUR en Jan Lenferink zijn er niet meer.

Voor mij hoorden ze bij elkaar, als yin en yang. Het één kon niet zonder het ander.

Televisie zoals toen wordt niet meer gemaakt.

En ook niet meer zo gepresenteerd.

De enige die dat kon, was Jan Lenferink.

En Jan is er niet meer.

Jan & RUR 

Rechtstreeks Uit Richter

Televisie die je tegenwoordig niet meer ziet: live, laat op de avond en zonder vangnet. Daardoor ontstonden soms momenten die legendarisch werden.

De nacht van de onvoorspelbare gasten.

Het programma werd live uitgezonden, vaak diep in de nacht. Gasten kwamen uit allerlei hoeken: schrijvers, politici, kunstenaars, maar ook mensen die gewoon iets wilden vertellen.

Soms liep een gesprek totaal anders dan gepland. Lenferink bleef dan rustig zitten, licht ironisch, en liet het gebeuren. Juist dat maakte het spannend: je wist nooit wat er zou gebeuren.

Zijn kenmerkende manier van interviewen.

Lenferink had een licht stotteren en een bedachtzame manier van praten. Prachtige warme stem. Dat gaf zijn interviews een bijzondere sfeer. Hij stelde vragen langzaam, soms bijna aarzelend, maar ondertussen scherp en intelligent.

Gasten voelden zich daardoor vaak vrij om eerlijk te praten.

De nachtelijke sfeer.

RUR werd uitgezonden rond middernacht. Ik herinneren mij dat ik eigenlijk naar bed moest, maar toch bleef kijken.

Het decor was eenvoudig, het gesprek centraal.

Het voelde alsof je bij een laat gesprek in een café zat.

In de jaren tachtig en negentig kreeg het programma een bijna cultstatus. Studenten, nachtwerkers en nachtbrakers keken trouw.

Het was televisie waarin nog ruimte was voor stilte, vreemde gasten en onverwachte wendingen.

Veel mensen zullen zich Jan herinneren als de man die de nacht op televisie een stem gaf.

Late televisie

een stem die aarzelend vraagt 

de nacht luisterde. 🌙📺