Hier ligt een verhaal dat bijna niet te bevatten is. Eén plek, één landschap bij Ommen, en daarin zoveel tegenstrijdigheden: idealisme en verheerlijking, vrijheid en loslaten, bezetting en geweld.
Stentor van
maandag 30 maart'26
'Van praten over vrede tot het mishandelen van gevangenen'
Mijn aandacht was getriggerd, mijn nieuwschierigheid groeide, ik moet dat zien, voelen, er zijn.
https://www.wandeldingen.nl/wandelroute-besthmenerberg/
De stilte van de Besthmenerberg
Ik zie mij al lopen door de bossen van de Besthmenerberg. Stel mij voor hoe het zal voelen en zijn.
Is het stil? Te stil misschien, als je weet wat daar allemaal heeft plaatsgevonden.
Ooit was het geen gewone plek.
Daar, midden in het groen, ontstond in de jaren twintig een droom. Een wereldwijde droom zelfs.
De naam die overal rondzong: Jiddu Krishnamurti.
De man die door velen werd gezien als een nieuwe wereldleraar.
En naast hem: Philip Dirk baron van Pallandt.
Een man met idealen, met een open blik, die zijn landgoed Kasteel Eerde schonk aan iets groters dan zichzelf.
Een plek voor de wereld.
Op de hellingen van de Besthmenerberg ontstonden de zogeheten Sterkampen.
Geen gewone kampen, maar een soort tijdelijk dorp, met tenten, gebouwen, een postkantoor, zelfs een bank.
Mensen kwamen van over de hele wereld. Duizenden.
Ze reisden per trein naar Ommen, op zoek naar waarheid, naar richting, naar iets wat groter was dan zijzelf.
’s Avonds zaten ze samen bij het vuur.
En daar sprak hij.
Niet als leider, al zagen velen hem zo.
Maar als iemand die juist wilde dat niemand volgde.
De breuk
En dan, in 1929.
Daar, op diezelfde grond, spreekt Krishnamurti woorden die alles veranderen:
waarheid is een land zonder paden.
Hij weigert de rol die hem is opgelegd.
Hij wil geen goeroe zijn. Geen leider. Geen middelpunt.
En dus heft hij de Orde van de Ster in het Oosten op.
Een ongekende daad.
Midden in succes, midden in verering, kiest hij voor vrijheid, ook als dat betekent dat alles uiteenvalt.
Het landgoed gaat terug naar Van Pallandt.
De droom van een “wereldcentrum” vervaagt.
En toch…
blijft hij komen. Tot 1938. Spreken. Delen. Zoeken.
Alsof de plek hem niet loslaat.
Van licht naar duisternis
Wat daarna gebeurt, voelt bijna onbegrijpelijk.
Dezelfde plek waar mensen zochten naar innerlijke vrijheid…
wordt in de oorlog een plek van gevangenschap.
Kamp Erika verrijst op het terrein.
Geen kamp van hoop, maar van angst, geweld en vernedering.
Gevangenen, vaak Nederlanders, worden hier mishandeld door hun eigen landgenoten.
Het contrast is bijna ondraaglijk.
Van kampvuurgesprekken over vrijheid…
naar prikkeldraad en schreeuwen in de nacht.
En de baron?
Te midden van dat alles blijft Van Pallandt.
Geen man van grote woorden, maar van daden.
Hij biedt onderdak.
Aan Joodse kinderen.
Aan een neergestorte Amerikaanse vliegenier.
Kleine verzetsdaden misschien,
maar juist daarin zit de grootsheid.
Niet de droom van een wereldverbeteraar,
maar het redden van een enkel leven.
Wat blijft.
Vandaag is het weer stil op de Besthmenerberg.
Een camping. Wandelaars. Fietsers.
Maar onder die rust ligt een gelaagd verleden.
Een plek waar mensen geloofden in een nieuwe wereld.
Waar een man die als leider werd gezien, juist leiderschap afwees.
Waar idealen plaatsmaakten voor oorlog.
En waar, ondanks alles, menselijkheid bleef bestaan.
Ik sta stil.
En ik vraag me af:
misschien is dit precies wat Krishnamurti bedoelde.
Geen pad.
Geen vaste waarheid.
Alleen de mens,
die telkens opnieuw moet kiezen
wie hij wil zijn.
https://www.wandeldingen.nl/wandelroute-besthmenerberg/
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.