Ik las het en moest even glimlachen. Mensen die zes uur in de rij staan in Soho voor een gepofte aardappel. Een “jacket potato” die dankzij TikTok en Instagram is uitgegroeid tot een wereldwijde hype. Mooie foto’s, perfecte toppings, zorgvuldig gestyled. En vooral: gezien worden.
En terwijl ik dat lees, ben ik ineens weer thuis.
Ik ruik de keuken van mijn moeder. De warmte van de oven, de geur van knoflook en kruiden. Haar patatas al horno, gewoon, in folie gewikkeld. Geen wachtrijen, geen camera’s. Alleen wij, met z’n vieren aan tafel. Zondagen die traag mochten zijn. Niets hoefde, alle tijd. Waar eten geen prestatie was, maar samenzijn. Waar niemand dacht aan likes, alleen aan mama's gepofte aardappels, nog een schepje zelfgemaakte mayo, kruiden-roomboter en groenten.
Wat is er veranderd?
Niet de aardappel. Die is nog steeds dezelfde. Eenvoudig, eerlijk, voedzaam. Maar de wereld eromheen is gaan schreeuwen. Alles moet gedeeld, gefotografeerd, beoordeeld. Alsof iets pas echt bestaat wanneer het online staat. Alsof smaak ondergeschikt is geworden aan zichtbaarheid.
Ik vraag me af: staan die mensen daar echt voor die aardappel? Of voor het verhaal eromheen? Voor het moment dat ze kunnen zeggen: “Ik was daar.”
Begrijp me niet verkeerd, ik hou van nieuwe smaken, proeven, van ontdekken. Maar ergens zijn we iets kwijtgeraakt. De rust. De eenvoud. Het ongepolijste genieten.
Mijn moeders gepofte aardappel kostte nog geen peseta. Maar wat we kregen, was onbetaalbaar.
Misschien zit de echte luxe niet in uren wachten in een rij in Soho Londen.
Maar in een simpele aardappel, thuis uit de oven. Met je eigen signatuur.
Aan een tafel waar niemand hoeft te bewijzen dat het bijzonder is.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.