De WeyWard Vrouwen

De WeyWard Vrouwen

De kracht van vrouwen, fluisterend door de eeuwen heen.

Soms krijg je een boek in handen dat niet alleen een verhaal vertelt, maar iets in je wakker maakt. Dat had ik met De Weyward-vrouwen van Emilia Hart, dat ik leende van mijn vriendin Tineke.

Ik begon zonder verwachtingen. Maar al na de eerste bladzijden voelde ik: dit is geen gewoon boek. Dit is een verhaal dat zich langzaam om je heen vouwt, als klimop langs een oude muur.

Drie vrouwen. Drie tijden.

En toch één lijn die hen verbindt.

Drie vrouwen, één ziel.

Ik reis door de tijd terwijl ik lees.

Ik ben bij Altha, in 1619, een vrouw die terechtstaat voor hekserij. Een vrouw die de natuur begrijpt, die voelt wat anderen niet voelen, en juist daarom wordt gevreesd. Haar wereld is hard, meedogenloos. Een vrouw die te veel weet, is gevaarlijk.

Dan ben ik bij Violet, in 1942. Een meisje dat anders is. Dat liever insecten verzamelt en bomen beklimt dan zich voegt naar hoe een meisje hoort te zijn, ik voel herkenning. Maar ook zij wordt gevormd, of misschien wel gebroken, door de verwachtingen van haar tijd.

En dan Kate, in het heden. Zij vlucht. Voor geweld, voor een man, voor een leven dat haar klein houdt. Ze komt terecht in een oud huis, Weyward Cottage. Een huis dat niet alleen stenen heeft, maar herinneringen… geheimen… misschien zelfs een ziel. 

Terwijl ik lees, voel ik hoe deze vrouwen elkaar vinden. Niet letterlijk, maar via iets diepers. Iets wat niet in woorden te vangen is.

Vrouwenkracht en eeuwenoude pijn

Wat mij raakt, is hoe weinig er soms veranderd lijkt.

De eeuwen verschillen, de kleding verandert, de wereld moderniseert… maar de strijd van vrouwen, gezien worden, gehoord worden, vrij zijn, loopt als een rode draad door het boek.

Dit verhaal laat zien hoe vrouwen door de geschiedenis heen zijn onderdrukt, vaak uit angst voor hun kracht. Angst voor hun kennis. Angst voor hun zelfstandigheid. 

En toch… telkens weer staan ze op.

Dat is wat dit boek voor mij zo bijzonder maakt: het is geen slachtofferverhaal. Het is een verhaal van overleven. Van losbreken. Van terugkeren naar jezelf.

De magie van de natuur.

Wat ik prachtig vind, is de subtiele magie.

Geen overdreven toverijen, geen spektakel. Maar een fluistering. Een verbinding met dieren, met planten, met de aarde zelf. Alsof de natuur een bondgenoot is van deze vrouwen.

Het voelt bijna oers. Alsof we iets zijn vergeten… en dit boek ons daar zachtjes aan herinnert.

Ik merkte dat ik wilde doorlezen. Steeds weer nog één hoofdstuk. En nog één.

Niet omdat het spannend is op een oppervlakkige manier, maar omdat ik wilde begrijpen. Wilde voelen. Wilde weten hoe deze vrouwen hun weg zouden vinden.

Soms bleef het verhaal wat op afstand, alsof ik keek, in plaats van echt middenin zat. Maar misschien past dat ook wel. Alsof het verleden zich niet volledig laat aanraken.

En toch bleef het hangen.

Emilia Hart is een bijzondere vrouw. Geboren in Australië, later verhuisd naar Engeland, en oorspronkelijk opgeleid als jurist. Maar het leven liep anders.

Na een beroerte op jonge leeftijd besloot ze haar hart te volgen en te gaan schrijven. En dat voel je.

Ze schreef dit boek terwijl ze in Cumbria woonde, precies de plek waar het verhaal zich afspeelt. Ze liet zich inspireren door historische heksenprocessen én door hedendaags geweld tegen vrouwen. 

Dat maakt haar verhaal zo krachtig: het is geworteld in het verleden, maar spreekt over het nu.

Met haar debuut brak ze direct door: het boek werd een bestseller en won prijzen, onder andere bij de Goodreads Awards. 

Dit boek is voor mij geen boek dat je “even leest”.

Het is een boek dat blijft fluisteren.

Over vrouwen. Over kracht. Over pijn.

Over iets wat nooit helemaal verdwenen is.

Misschien zit er in iedere vrouw wel een beetje Weyward.

En misschien… mogen we dat weer leren voelen.

Toelaten, zijn wie je bent. Sterk, puur en jezelf.