Spijkerkwartier

Wandelen door herinneringen en verhalen in Arnhem.

Vanaf Musis aan de Velperbinnensingel begint mijn wandeling. Niet zomaar een route, maar een reis door tijd, door verhalen die zich laag voor laag hebben opgebouwd in de stad die ik al zo lang ken. Samen met Margo van de Arnhemse Gilde loop ik richting het Spijkerkwartier, een wijk die net zo gelaagd is als mijn eigen herinneringen.

Het Spijkerkwartier ademt geschiedenis. Ooit een deftige negentiende-eeuwse wijk, gebouwd voor de gegoede burgerij, geïnspireerd op de statige bouwstijlen uit Brussel en Parijs. Brede lanen, hoge herenhuizen, rijk versierde gevels. De zogenaamde “spijkertuinen”  kleine groene voortuinen, geven de wijk iets zachts, iets huiselijks, ondanks haar grandeur. Samen met de Boulevardwijk vormt het een bijzonder stukje Arnhem dat inmiddels terecht een rijksbeschermd stadsgezicht is.

Maar deze wijk kent ook een ander verleden. Een rauwer hoofdstuk. Jarenlang stond het Spijkerkwartier bekend om prostitutie en nachtleven. Straten waar ’s avonds een andere wereld tot leven kwam. Dat beeld is nu verdwenen. Wat overblijft is een wijk die zichzelf opnieuw heeft uitgevonden. De huizen zijn opgeknapt, de sfeer is veranderd, maar de geschiedenis voel je nog steeds, als een fluistering tussen de gevels.

Terwijl ik daar loop, komen mijn eigen herinneringen naar boven. Als jong meisje kwam ik al in Arnhem. Winkelen in de Steenstraat, een straat vol karakter, met unieke winkels en bovenwoningen die verhalen lijken te vertellen. Het was levendig, warm, anders dan andere steden. Mijn ouders maakten er een dagje uit van, Arnhem voelde speciaal.

En dan de Korenmarkt, waar ik later met vriendinnen uitging. Lachen, dansen, het gevoel dat de wereld open lag.

De Spijkerstraat kende ik toen vooral van verhalen. En van dat ene beeld: uit de trein, station Velperpoort, stappen en recht de straat inkijken. Turkse cafés, mannen op straathoeken, auto’s die langzaam voorbijreden. Zoekend. Naar wat? Dat bleef altijd een stille vraag.

Later werd Arnhem nog persoonlijker. Ik woonde er zelf, in Elderveld, samen met mijn drie kinderen. De stad werd onderdeel van mijn leven, mijn dagelijks ritme en mijn werk, voor Bureau Slachtofferhulp Nederland.  Niet alleen een plek om naartoe te gaan, maar een plek om te zijn.

De wandeling eindigt bij het Velperplein. Een kruispunt van wegen, van mensen, van verhalen. Net als deze dag.

Arnhem is voor mij geen stad van steen alleen. Het is een stad van herinneringen. Van groei, verandering, en blijven kijken,  lnaar wat was, en wat is geworden. Uiteraard komt ik terug, nog genoeg wandelingen te maken.

Spijkerkwartier wordt vervolgd.