Vanmorgen vroeg, nog voor de wereld echt wakker werd, stapte ik op de trein. Het perron voelde rustig, bijna sereen. Om 6:44 vertrok ik richting Utrecht Centraal, terwijl de dag zich langzaam ontvouwde. Op dat moment kon ik nog niet vermoeden dat ik later die dag samen met duizenden anderen door een zee van bloesem zou lopen.
De overstap in Utrecht bracht meteen een andere energie. De sprinter richting Geldermalsen vulde zich razendsnel. Het voelde als een mierenhoop, een kippenhok vol wandelaars met hetzelfde doel. Rugzakken, wandelschoenen, opgewonden stemmen, iedereen onderweg naar iets moois. Met een kleine vertraging vertrokken we, maar niemand leek zich eraan te storen. De sfeer zat er al goed in.
En toen: aankomst in Geldermalsen. Het was alsof half Nederland tegelijk uitstapte. Als vanzelf liep iedereen dezelfde kant op, richting de start van de Betuwse Bloesemtocht. Een korte scan van mijn ticket om 8:30 en daar ging ik, op weg voor 27 kilometer.
Wat volgde was werkelijk prachtig. De route slingerde door het hart van de Betuwe, langs boomgaarden vol appel- en perenbloesem. Witte en zachtroze wolken van bloesem hingen als een deken over het landschap. Ik liep door dorpjes als Tricht, Beesd en Buurmalsen, Deil, Acquoy, linge, Lingedijk, Tichelgaten, Enspijk, Rhenoy, Asperen, Rumpt, Molen zicht, Meteren,
stuk voor stuk charmant en levendig.
Wat deze tocht zo bijzonder maakte, was niet alleen de natuur, maar vooral de mensen. Dorpsbewoners stonden langs de route met kraampjes: koffie, thee, fris, zelfgebakken koek, broodjes. Alles met zorg en warmte aangeboden. Even stilstaan, een praatje maken, lachen met onbekenden, het gaf de wandeling een bijna dorpsfeestachtige sfeer.
De organisatie was werkelijk top. De route was zo goed aangegeven dat verdwalen simpelweg geen optie was. Dat geeft rust, waardoor je alleen maar hoeft te genieten van elke stap, elke geur van bloesem, elk uitzicht.
Twintigduizend wandelaars, en toch voelde het nergens massaal op een vervelende manier. Integendeel, het voelde verbonden. Alsof we met z’n allen deel uitmaakten van iets groters, iets typisch Nederlands: samen buiten zijn, bewegen, genieten van het seizoen.
Zes uur later liep ik over de finish. 27 kilometer in de benen, één blaar als stille getuige, maar vooral een hoofd vol indrukken. Om 16:00 zat ik alweer thuis op de bank. Douche, koffie… en een voldaan gevoel.
Voor het eerst liep ik deze tocht. Voor velen was het een herhaling, voor mij een ontdekking. Na zeven jaar afwezigheid was de bloesemtocht terug en hoe.
Dit was er één om niet te vergeten.
Volgend jaar, 10 april 2027, ben ik er weer bij.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.