Drie Wieken

Ik rijd door Flevoland en kijk omhoog.

Altijd weer datzelfde gevoel… verwondering.

Daar staan ze.

Statig. Krachtig. Onaangedaan door alles wat onder hen gebeurt.

Windmolens die de lucht lijken te raken, met hun drie witte wieken die rustig hun rondes draaien tegen een helderblauwe hemel.

Ik ben altijd al onder de indruk geweest van windmolens.

Er zit iets rustgevends in hun beweging, iets groots en tegelijk iets eenvoudigs.

Alsof ze verhalen fluisteren die alleen de wind kan verstaan.

Niet iedereen deelt mijn liefde, dat weet ik.

Voor sommigen zijn het alleen maar hoge masten in het landschap.

Maar voor mij… zijn het wachters.

Stille reuzen die dag en nacht hun werk doen, zonder klagen, zonder op te vallen.

Wat ben je mooi, Flevoland.

Met je open vlaktes, je eindeloze luchten en je rij van draaiende wieken.

Ik bewonder je. Echt waar.

Daar sta je dan.

Met je drie wieken, hoog in de lucht.

En ik… ik kijk.

En geniet.