Revolutie

De revolutie van de wc-rol.

Ik las het in de krant en moest even glimlachen. Een revolutie, en nog wel met een wc-rol. Op 5 mei, Bevrijdingsdag, is er geschiedenis geschreven: de wc-rol zonder kartonnen koker is een feit. Het klinkt bijna symbolisch, bevrijding van overbodig materiaal. Minder afval, minder verspilling. Vooruitgang, zeggen we dan.

Maar ik dacht ook meteen: en nu?

Ik zal die kartonnen koker persoonlijk niet missen. Hij belandde hier meestal gedachteloos in de papierbak, soms met een klein schuldgevoel. Want ja, je kunt er van alles mee. Dat weet iedereen die ooit met kinderen aan tafel heeft gezeten met een schaar, lijm en een doos vol “misschien-komt-dit-nog-van-pas”. Die kokertjes waren geen afval, maar grondstof. Verrekijkers, poppetjes, dieren, kerstversiering, een hele wereld paste in zo’n simpel rolletje karton.

Dus wat gebeurt er nu met die kleine werelden?

Misschien buigen we gewoon mee met de tijd. Kinderen zijn daar vaak beter in dan wij denken. Die pakken een vel stevig papier, rollen het op en maken hun eigen kokertje. Of ze grijpen naar de keukenrol, die ineens een tweede leven krijgt. Misschien worden we zelfs creatiever, omdat iets vanzelfsprekends verdwijnt.

En toch… ergens knaagt het ook een beetje. Want hoe vaak verdwijnt er niet iets kleins uit ons dagelijks leven, zonder dat we echt stilstaan bij wat het betekende? Niet alleen praktisch, maar ook in die kleine momenten van creativiteit, van samen aan tafel zitten, van maken zonder doel.

Ik moet ook lachen om het beeld dat in me opkomt: een soort stille stormloop op de laatste wc-rollen mét koker. Mensen die denken: “Nog één pak, voor de knutseldoos.” Het zou zomaar kunnen. We zijn tenslotte gewoontedieren.

En dan dwalen mijn gedachten verder. Als we nu zo bewust omgaan met een kartonnen kokertje, wat doen we dan met al die andere verpakkingen? Die grote dozen waar een klein product in zit. De lucht die we vervoeren, verpakt als gemak. Zouden we daar ook niet eens een revolutie mogen verwachten?

Misschien begint verandering altijd klein. Met iets ogenschijnlijk onbenulligs. Een wc-rol zonder kern.

En misschien zit daar wel de echte vraag: wat laten we los, en wat nemen we mee?

Voor mij is het antwoord eenvoudig. Ik laat de koker los, maar niet het idee dat we zuiniger, bewuster en creatiever kunnen leven. Dat we blijven kijken naar wat nodig is, en wat niet.

En ondertussen? Ondertussen zie ik het al voor me. Een kind aan tafel, een vel papier in de hand, dat zegt: “Kijk, ik maak er zelf wel één.”

Misschien is dat wel de mooiste vooruitgang die er is.