"De Nieuwsmijder"

"De Nieuwsmijder"

Dit had de titel van een sketch van Koot en Bie kunnen zijn, een sketch uit de tijd dat humor nog humor was en niet bedoeld om te kwetsen. Een tijd waarin milde spot met alles en iedereen gewoongoed was, en waarin cabaretiers en aanverwant nog niet doodsbang waren om te spotten met één bepaalde bevolkingsgroep of religie waar elk gevoel voor humor ontbreekt en waar ogenblikkelijk de pleuris uitbreekt wanneer ook maar een zweem van milde spot wordt geconstateerd. 

Koot en Bie beheersten die milde spot op onnavolgbare wijze. Wie zij ook op de hak namen, en bleef altijd iets vriendelijks in. Je voelde je als politicus vereerd als jij eindelijk ook het onderwerp van die spot was.  

De Nieuwsmijder dus. Ik ben die typische nieuwsmijder geworden. De camera zoomt in op een oude man, het onvermijdelijk boomer-type, dat woord waarmee tegenwoordig elke zinvolle discussie op social media in de kiem wordt gesmoord, met een opzichtige groene bril en vastgeroeste gewoontes, zoals het eten van een ei op zondagmorgen en mijn thee en beschuit elke dag. Een Cor van der Laak 2.0. 

De bedachtzame stem van Wim de Bie weerklinkt: “Meneer Bijlsma, u bent dus de voorzitter van het door u pas opgerichte Genootschap van Nieuwsmijders? Hoe láng mijdt u al het nieuws? ”  

“Nou, dat zal ik u zeggen, en wel hierom, van dat ik dus zogezegd het nieuws niet meer kan verdragen. Het nieuws is geen nieuws meer, maar dwangnieuws. Dwangnieuws wat ons, van oud tot heel jong, dag in dag uit, op allerlei manieren in een bepaalde richting dwingt, een richting die wordt afgedwongen door hen die de media beheersen. Ik volg het dwangnieuws dus niet meer en probeer dus het echte nieuws via andere kanalen tot mij te nemen, zo breed mogelijk, zodat ik mijn eigen mening kan vormen in plaats van een dwangmening.”

 

Maar nu even zonder gekheid. Ik kijk en lees soms ook het dwangnieuws, wat staat voor de officiële kanalen zoals het door ons belastinggeld betaalde #NPO, en de kranten waar ik jarenlang een abonnement op hand, zoals de #Volkskrant en #Trouw. Ik spelde die kranten van voor naar achteren en van achteren naar voren, en de weekendkranten waren een feest bij mijn ontbijt met thee en beschuit en de uren die daarna volgden. Het was vaak als het kijken naar Koot en Bie, met uiterst humoristische columnisten, een veelheid aan verschillende opinies  en bijdragen. 

Nu is het niet meer te doen. De voormalige verzetskrant Trouw is een Joden hatend vehikel geworden, het officiële propagandaorgaan van de partij die ons parlement meer en meer vergiftigt met een door een Turkse dictator  ingefluisterde hetze tegen alles wat met Israël te maken heeft en vóór alles wat met de Islam te maken heeft, zoals nu weer een juichend stuk over  een boeiende rondwandeling langs de eeuwenoude Islamitische invloeden in Amsterdam, een stuk wat er bij de lezers blijkbaar ingaat als koek, want o, wat is het toch een mooie vooruitstrevende godsdienst en o, wat is het Christendom toch eigenlijk slecht. 

Het is niet anders gesteld bij andere kranten van de DPG zoals Volkskrant en Parool, en de nieuwssite Nu.Een gewelddadige Moorse verovering van Europa is niet meer nodig, de geschiedenis heeft ons niets geleerd, en we geven ons geheel geweldloos over. We halen niet juichend één Trojaans paard binnen, we verwelkomen nu  hele kuddes tot de nok toe gevulde Trojaanse paarden, waarbij de inzittenden zich niet hoeven te verbergen maar trots op de rug van de dieren zitten, in het vooruitzicht van razendsnel onderdak, geld en sociale voorzieningen, neerkijkend en spugend op de volken en culturen die zich aan hen onderwerpen. We – en dat zijn onze overheden en iedereen die zich tot dit uiterst deugende deel van de bevolking rekent – lijken in dat opzicht op de bevolking van Gaza, die op 7 oktober 2023 juichend de beestachtige moordenaars en verkrachters binnenhaalde en die hun verschrikkelijk gemartelde slachtoffers in triomf door de straten voerde en verder vertrapte. De bevolking die absoluut niet herinnerd wil worden aan de door hen zelf aangerichte onbeschrijflijke horror zoals die in de afgelopen week weer verpletterend aan ons in een nieuw en uitgebreid rapport werd geopenbaard. Overal wereldnieuws, behalve bij onze dwangmedia. Geen woord op de #NOS. 

 

Ons nieuws, en de deugende nieuwsvolgers kijken gillend de andere kant op, met twee vingers in de oren en stijf dichtgeknepen opren, zodat ze de doodskreten van de slachtoffers niet hoeven te horen en hun totaal verminkte lichamen of wat daar nog van over is niet hoeven te zien. HOE KÚN JE? Ik begrijp dat met de beste wil van de wereld niet. Men overstemt het geroep van de weerloze festivalgangers en kibboetsbewoners door zo hard mogelijk te trommelen   in stationshallen en op pleinen, en men  vermijdt de beelden door zich van topt tot teen te bedekken met Palestijnse vlaggen en keffiyeh’s. die vlaggen en die keffiyeh’s waren het laatste wat de slachtoffers van 7 oktober zagen. 

 

Ons nieuws is nu een lofzang op en voortdurende parade van die vlaggen en die geblokte lappen. Eén voortdurende  propagandaoorlog tegen alles en iedereen die ook maar enige sympathie voor Israël durft te koesteren. Israël doet dit, Israël doet dat. De doorsnee Nederlander ziet door het belabberde niveau van het huidige onderwijs niet meer het verschil tussen citaten, meningen, feiten en propaganda en dat begint al op zeer jonge leeftijd met het dagelijkse Jeugdjournaal. 

Kleine kinderen valt alles wijs te maken, als je het maar vaak genoeg herhaalt, en het bewijs daarvan zijn bijvoorbeeld de filmpjes van Palestijnse kleuterklassen, waar door de kinderen toneelstukjes worden opgevoerd over hoe je Joden het handigste de keel kunt doorsnijden.  Als je maar vroeg genoeg begint lukt alles. Het machtigste wapen is niet de kromme dolk of de Kalashnikov, maar propaganda in woord en beeld. Het huidige nieuws dus. 

 

Het huidige klimaat in Nederland, ons Nederland wat ons Nederland niet meer is, bewijst dat dwangnieuws werkt. Van jong tot oud rennen we als lemmingen naar de afgrond. Niemand wil voor racist worden uitgemaakt. Niemand wil voor Islamofoob worden uitgemaakt. Niemand wil voor oud, wit en extreem-rechts worden uitgemaakt. Niemand wil de bij bombardementen onvermijdelijke burgerslachtoffers op zijn geweten hebben. 

Maar wanneer je Joden haat, en dan kun je nog zo hard roepen dat je niks hebt tegen Joden maar wél tegen Israël, gaan alle media-deuren voor je open. Want in je hart weet je wel beter, het gaat je niet om Israël, het gaat je om de Joden. Het nieuws heeft je rijp gemaakt. Het getrommel heeft je verdoofd, en de Pallievlag heeft je verblind, met behulp van het nieuws.

Daarom mijd ik het officiële nieuws, het is mijn nieuws niet meer. Koot en Bie zenden niet meer uit, de vriendelijkheid is vervangen door sluwe doortraptheid, door boycotten van, en Cor van der Laak is geschiedenis, een geschiedenis die steeds meer wordt uitgewist, een tijd waar we niets meer van gaan leren.

Column is van kunstenaar 

Dhr  Rein Bijlsma