Tussen rust en herinnering
De ochtend begint zacht. Het licht valt voorzichtig mijn hotelkamer binnen, kamer 246, hier op Center Parcs De Eemhof. Mijn tweede dag. Ik zit op het balkon, de zon warm op mijn gezicht, en voor even is er niets. Geen moeten, geen rennen, alleen zijn.
Het voelt goed. Echt goed.
Vanmiddag stond ik nog met een boog in mijn hand. Boogschieten, iets wat ik nog nooit had gedaan. Mijn armen gespannen, mijn blik gericht, en daar ging de pijl. Even was alles stil in mij. Geen gedachten, alleen focus. En wat was het leuk. Verrassend leuk. Alsof ik een stukje van mezelf terugvond dat ik even kwijt was.
Ik wandel veel hier. Over de paden, langs het water, tussen mensen die net als ik even ontsnappen aan hun dagelijks leven. Ieder met zijn eigen verhaal. Ieder met zijn eigen reden om hier te zijn.
En toch… draag ik het mijne met me mee.
Morgen ga ik met de boot naar Spakenburg. Gewoon, omdat het kan. Omdat ik het wil. Donderdag de Oostvaardersplassen, de natuur in, ruimte zoeken, ademhalen. En vrijdag… vrijdag wacht de Knardijk.
Die plek. Lage Knarsluis.
Jaren ben ik er niet geweest. Maar hij leeft in mij, elke dag. Alsof het gisteren was. De auto. Het water. Het groen. De stilte die alles zei en tegelijk alles kapot maakte.
Daar nam Dick afscheid van het leven.
Mijn liefste lief.
Ik zie hem nog. Zoals hij was in leven, maar ook zoals hij daar lag. In het mortuarium. Dat beeld… het laat me niet los. Het heeft zich vastgezet in mijn geheugen, in mijn hart. En soms voelt het alsof ik daar nog steeds sta. Alsof ik nooit helemaal ben weggegaan.
En toch ga ik vrijdag terug.
Omdat het tijd is.
Tijd om te zien hoe het er nu is. Tijd om niet alleen het verdriet te voelen, maar ook de liefde die er was. Want die was er. Groot, intens, echt. En die mag er ook zijn, naast het gemis.
Ik weet dat ik daar zal staan, misschien met een bloem in mijn hand, misschien alleen met mijn gedachten. En dat ik opnieuw zal voelen wat ik al zo lang met me meedraag: gemis… en schuldgevoel.
Maar misschien… heel misschien… ook een stukje zachtheid.
Hier, op De Eemhof, tussen de rust en het leven, voel ik dat er ruimte ontstaat. Kleine stapjes. Een week voor mezelf. Genieten van de zon, van wandelen, van nieuwe dingen proberen.
En tegelijk ruimte maken voor dat wat er nog zit.
Het leven is niet alleen licht. Maar hier voel ik… dat er weer een beetje licht bij komt.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.