Sommige plekken bezoek je. Andere plekken voel je.
Gisteren liep ik mee met een gidswandeling over het voormalige terrein van de PGEM en KEMA in Arnhem. Een wandeling door geschiedenis, techniek, natuur en herinneringen. Maar vooral een wandeling die iets in mij raakte.
Terwijl de gids vertelde over de gebouwen, de mensen en het werk dat hier ooit werd verricht, dwaalden mijn gedachten soms af. Niet uit onoplettendheid, maar juist omdat ik probeerde te zien wat er niet meer zichtbaar is.
Ik stel me voor hoe het hier ooit was.
Mannen en vrouwen die dagelijks door deze lanen liepen. Ingenieurs, onderzoekers, technici. Mensen uit alle delen van de wereld die naar Arnhem kwamen omdat hier iets bijzonders gebeurde.
Want de KEMA – oorspronkelijk opgericht in 1927 als Keuringsinstituut voor Elektrotechnische Materialen Arnhem – groeide uit tot een wereldberoemd kenniscentrum. Fabrikanten uit binnen- en buitenland kwamen naar Arnhem om elektrische apparaten, kabels, transformatoren en installaties te laten testen. Een keurmerk van KEMA stond voor veiligheid, betrouwbaarheid en kwaliteit.
De PGEM, de Provinciale Geldersche Electriciteits-Maatschappij, speelde ondertussen een belangrijke rol bij de elektrificatie van Gelderland. Dankzij bedrijven als deze kwam elektriciteit steeds dichter bij de mensen thuis. Wat nu vanzelfsprekend lijkt, was ooit een revolutionaire ontwikkeling.
Arnhem stond daarmee letterlijk en figuurlijk onder stroom.
Maar wat mij misschien nog wel het meest raakte, waren niet de gebouwen.
Het waren de bomen.
Statige oude bomen die hier soms al stonden voordat de eerste steen werd gelegd. Eeuwenoude getuigen van verandering. Terwijl gebouwen werden gebouwd, uitgebreid, verlaten en gerenoveerd, bleven zij staan.
Alsof ze willen zeggen:
"Verander zoveel je wilt. Wij blijven."
Hun wortels reiken dieper dan welke fundering ook.
Het terrein is vandaag de dag nog steeds opvallend groen en ruim opgezet. Dat geeft het een bijna parkachtige uitstraling. Je voelt dat men hier ooit bewust koos voor ruimte, rust en kwaliteit. Niet alles hoefde volgebouwd te worden.
En misschien is dat precies waarom ik terug wil.
Niet met een groep.
Niet met een gids.
Maar alleen.
In mijn eigen tempo.
Om stil te staan waar anderen doorlopen. Om details te ontdekken die ik gisteren miste. Om naar een gevel te kijken en me af te vragen wie daar ooit werkte. Om onder een boom te zitten en mijn verbeelding de vrije loop te laten.
Want geschiedenis zit niet alleen in boeken.
Geschiedenis zit in bakstenen, in paden, in bomen en in stilte.
Arnhem heeft al jarenlang een bijzondere plek in mijn leven. Een deel van mijn hart ligt daar. Ik voel het telkens wanneer ik er ben. En wanneer ik vertrek, ontstaat er alweer een verlangen om terug te keren.
Misschien komt dat omdat Arnhem voor mij meer is dan een stad.
Het is een gevoel.
Een herinnering.
Een verhaal dat nooit helemaal af is.
En daarom weet ik zeker dat ik terugga.
Om opnieuw te kijken.
Opnieuw te ontdekken.
En opnieuw te voelen.
Want sommige plekken bezoek je niet één keer.
Die draag je met je mee.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten
Opmerking: Alleen leden van deze blog kunnen een reactie posten.