Het Hogenoorden en Wandel

Het Hoge Noorden roept.

Gisteren kwam Anniek bij mij op bezoek. Anniek ken ik van ons afval- en leefstijlprogramma. Ze had een paar cadeautjes voor mij meegenomen. Geen zomaar-cadeautjes, maar cadeaus waarvan je meteen merkt dat iemand goed heeft geluisterd. Alsof ze precies wist wat mij bezighoudt. Met aandacht uitgekozen, met zorg gegeven.

Tussen de cadeaus zat het tijdschrift Wandel. Al bladerend bleef mijn oog hangen bij een artikel over een pelgrimstocht in het Hoge Noorden. Niet naar Portugal, niet naar Spanje, niet naar Santiago de Compostela, maar naar Scandinavië. Naar Noorwegen en Zweden. Naar het Olavspad.

Ik moest eerlijk bekennen dat ik er nog nooit van had gehoord.

Vraag op straat naar een pelgrimstocht en de meeste mensen denken direct aan Santiago. Jaarlijks trekken duizenden wandelaars vanuit Portugal, Frankrijk en Spanje naar Galicië. Over de beroemde Camino's is veel geschreven en gefilmd. Wandelaars uit alle windstreken halen hun pelgrimspas op en lopen dagen, weken of zelfs maanden naar hun eindbestemming.

Zo ook vriendin Hermien uit Julianadorp. Maar het Hoge Noorden?

Het Hoge Noorden, dat kennen maar weinig mensen.

Juist dat spreekt mij aan.

Het Olavspad, ook wel de St. Olavsweg genoemd, voert naar de stad Trondheim. Daar bevindt zich de indrukwekkende Nidaroskathedraal, het einddoel van de pelgrimsroute. De kathedraal werd gebouwd boven het graf van Olav Haraldsson, de Noorse koning die na zijn dood heilig werd verklaard.

Er zijn verschillende routes naar Trondheim. Sommige beginnen in Zweden, andere diep in Noorwegen. De bekendste route start in Oslo en loopt ruim 600 kilometer noordwaarts door bossen, bergen, valleien en kleine dorpjes.

Wat mij aanspreekt, is de rust.

Geen eindeloze stroom wandelaars. Geen drukte bij elke herberg. Geen gevoel onderdeel te zijn van een wandelende mensenmassa. Hier loop je soms uren zonder iemand tegen te komen. Dat lijkt mij bijzonder. Juist dan ontstaat ruimte voor gesprekken die anders nooit plaatsvinden. Ontmoetingen die je niet kunt plannen. Een groet van een voorbijganger krijgt meer betekenis wanneer je die de hele ochtend nog niet hebt gezien.

Onderweg kom je langs eeuwenoude boerderijen, houten kerkjes, meren waarin de lucht zich spiegelt en uitgestrekte bossen waar stilte nog echt stilte is. In Zweden wandel je door dunbevolkte gebieden waar de natuur de hoofdrol speelt. In Noorwegen wachten indrukwekkende fjorden, berglandschappen en historische plaatsen.

Een van de mooiste momenten schijnt de aankomst in Trondheim te zijn. Na dagen of weken wandelen zie je de torens van de Nidaroskathedraal verschijnen. Dan besef je dat de reis bijna voltooid is. Niet alleen de kilometers, maar ook alles wat je onderweg hebt meegemaakt.

Misschien is dat wel de ware kracht van pelgrimeren.

Niet de eindbestemming, maar de weg ernaartoe.

Terwijl ik gisteren het artikel las, begon mijn fantasie al te werken. Wandelen door Scandinavië. De frisse lucht. De ruimte. De stilte. Geen haast, geen volle agenda. Alleen mijn rugzak, mijn wandelschoenen en de volgende stap.

Wie weet.

Soms begint een nieuw avontuur met een onverwacht cadeau van iemand die je goed kent.

En misschien heeft Anniek, zonder het zelf te weten, een nieuw wandelzaadje geplant. Dat zaadje heet: het Olavspad.