Twee vlaggen één hart

Liefde kent geen landsgrenzen

Het WK 2026 is voor mij veel meer dan een voetbaltoernooi. Natuurlijk kijk ik zoveel mogelijk wedstrijden, al sla ik de nachtelijke uurtjes meestal over. Een mens moet tenslotte ook nog een beetje slapen. Maar zodra de bal rolt, zit ik klaar.

Wat mij iedere keer weer raakt, is de liefde van supporters voor hun land en hun elftal. De gezichten vol spanning, de tranen van vreugde of verdriet, de liederen op de tribunes. Het maakt niet uit of het nu om een groot voetballand gaat of een kleine voetbaldwerg; overal zie je dezelfde passie.

Veel mensen hebben één favoriete speler. Vaak degene die het elftal draagt, de sterspeler die wedstrijden beslist en het verschil maakt. Dat begrijp ik. Goede spelers zijn een genot om naar te kijken. Toch kijk ik anders naar voetbal.

Ik ben supporter van Nederland én Spanje. Dat is geen geheim. De vlaggen hangen naast elkaar aan mijn gevel en blijven hangen zolang beide landen in het toernooi zitten. Voor mij hoeven die twee liefdes elkaar niet uit te sluiten. Waarom zou je moeten kiezen tussen twee landen die allebei een plek in je hart hebben?

Maar tegelijkertijd ben ik ook een beetje supporter van de rest van de wereld. In bijna ieder elftal ontdek ik wel een speler die mij aanspreekt. Soms door zijn techniek, soms door zijn inzet, soms door zijn karakter. Een speler die ondanks tegenslagen blijft knokken, die anderen beter laat spelen of die simpelweg laat zien hoeveel plezier hij in het spel heeft.

Misschien ben ik daarom wel een multiculturele voetbalfan. Hoe mooier een elftal speelt, hoe meer sympathie ik ervoor krijg. Niet de nationaliteit bepaalt mijn waardering, maar de manier waarop gespeeld wordt. Aanvallend, sportief, creatief en met respect voor de tegenstander; dat zijn de ingrediënten waar ik van geniet.

Voetbal laat zien dat grenzen soms minder belangrijk zijn dan we denken. Op het veld spelen mensen uit verschillende culturen, met verschillende talen en achtergronden. Op de tribunes zitten supporters naast elkaar die elkaar anders misschien nooit zouden ontmoeten. Negentig minuten lang delen zij dezelfde emotie.

Mijn liefde voor Nederland en Spanje zal altijd blijven. Daar verandert geen uitslag iets aan. Maar daarnaast geniet ik van al die andere landen, spelers en verhalen die een WK zo bijzonder maken.

Misschien is dat wel de echte kracht van voetbal: het verbindt mensen zonder dat ze hetzelfde hoeven te zijn.

En terwijl de vlaggen aan mijn gevel zachtjes bewegen in de zomerwind, weet ik één ding zeker: welke beker er uiteindelijk ook omhoog gaat, mijn liefde voor het spel blijft.